گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

سی و هشتم

هر روز بگه ز در درآییبر دست شراب آشنایی

مولانا

سی و نهم

مستیان در عربده، رفتند و رفتم گوشه‌ایبا دو یار رازدان و هم‌ره و هم توشه‌ای

مولانا

چهلم

هله نوش کن شرابی، شده آتشی به تیزیسوی من بیا و بستان بدو دست، تا نریزی

مولانا

چهل و یکم

تو برو، که من ازینجا بنمی‌روم به جاییکی رود ز پیش یاری، قمری، قمر لقایی؟!

مولانا

چهل و دوم

ماییم و بخت خندان، تا تو امیر ماییای شیوهات شیرین، تو جان شیوهایی

مولانا

چهل و سوم

زین دودناک خانه گشادند روزنیشد دود و، اندر آمد خورشید روشنی

مولانا

چهل و چهارم

گر مه و گر زهره و گر فرقدیاز همه سعدان فلک اسعدی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱

آن دل که شد او قابل انوار خداپر باشد جان او ز اسرار خدا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲

آن شمع رخ تو لگنی نیست بیاوان نقش تو از آب منی نیست بیا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳

آن کس که ترا نقش کند او تنهاتنها نگذاردت میان سودا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴

آن لعل سخن که جان دهد مرجان رابی‌رنگ چه رنگ بخشد او مر جان را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵

آن وقت که بحر کل شود ذات مراروشن گردد جمال ذرات مرا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶

آواز ترا طبع دل ما بادااندر شب و روز شاد و گویا بادا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۷

از آتش عشق در جهان گرمی‌هاوز شیر جفاش در وفا نرمی‌ها

مولانا

رباعی شمارهٔ ۸

از بادهٔ لعل ناب شد گوهر ماآمد به فغان ز دست ما ساغر ما

مولانا

رباعی شمارهٔ ۹

از خاک ندیده تیره ایامان رااز دور ندیده دوزخ آشامان را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۰

از ذکر بسی نور فزاید مه رادر راه حقیقت آورد گمره را

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱

افسوس که بیگاه شد و ما تنهادر دریائی کرانه‌اش ناپیدا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲

انجیرفروش را چه بهتر جاناز انجیرفروشی ای برادر جانا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳

اول به هزار لطف بنواخت مراآخر به هزار غصه بگداخت مرا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴

ای آنکه چو آفتاب فرداست بیابیرون تو برگ و باغ زرد است بیا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۵

ای آنکه نیافت ماه شب گرد ترااز ماه تو تحفه‌ها است شبگرد ترا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۶

ای اشک روان بگو دل‌افزای مراآن باغ و بهار و آن تماشای مرا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷

ای باد سحر خبر بده مر ما رادر ره دیدی آن دل آتش‌پا را