گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

چهاردهم

ای قد و بالای تو حسرت سرو بلندخنده نمی‌آیدت، بهر دل من بخند

مولانا

پانزدهم

ای یار گرم دار، و دلارام گرم دارپیش‌آ، به دست خویش سر بندگان بخار

مولانا

شانزدهم

بیار آن می که ما را تو بدان بفریفتی ز اولکه جان را می‌کند فارغ ز هر ماضی و مستقبل

مولانا

هفدهم

گر دلت گیرد و گر گردی ملولزین سفر چاره نداری، ای فضول

مولانا

هجدهم

نامه رسید زان جهان بهر مراجعت برمعزم رجوع می‌کنم، رخت به چرخ می‌برم

مولانا

نوزدهم

ای خواب برو ز همدمانمتا بی‌کس و ممتحن نمانم

مولانا

بیستم

هله درده می بگزیده که مهمان تومز پریشانی زلف توپریشان توم

مولانا

بیست و یکم

هله، رفتیم و گرانی ز جمالت بردیمروی ازینجا به جهانی عجبی آوردیم

مولانا

بیست و دوم

هله خیزید که تا خویش ز خود دور کنیمنفسی در نظر خود نمکان شور کنیم

مولانا

بیست و سوم

هرگز ندانستم که مه آید به صورت بر زمینآتش زند خوبی و در جملهٔ خوبان چنین

مولانا

بیست و چهارم

امروز به قونیه، می‌خندد صد مه رویعنی که ز لارنده، می‌آید شفتالو

مولانا

بیست و پنجم

شب مست یار بودم و در های های اوحیران آن جمال خوش و شیوهای او

مولانا

بیست و ششم

ای جان مرا از غم و اندیشه خریدهجان را بستم در گل و گلزار کشیده

مولانا

بیست و هفتم

ای درد دهنده‌ام دوا دهتاریک مکن جهان، ضیا ده

مولانا

بیست و هشتم

ای آنک ما را از زمین بر چرخِ اَخضر می‌کَشیزوتر بکش، زوتر بکش، ای جان که خوش برمی‌کشی

مولانا

بیست و نهم

با شیر رو به شانگی آوردمان دیوانگیافزودمان بیگانگی با هر بت یکدانگی

مولانا

سی‌ام

عجب سروی، عجب ماهی، عجب یاقوت و مرجانیعجب جسمی، عجب عقلی، عجب عشقی، عجب جانی

مولانا

سی و یکم

اگر سوزد درون تو چو عود خام، ای ساقیبیابی بوی عودی را که بوی او بود باقی

مولانا

سی‌و دوم

شاهنشه مایی تو و بکلربک ماییهرجا که گریزی، بر ما باز بیایی

مولانا

سی‌و سوم

رها کن ناز، تا تنها نمانیمکن استیزه، تا عذرا نمانی

مولانا

سی‌وچهارم

جهان اندر گشاده شد جهانیکه وصف او نیاید در زبانی

مولانا

سی‌پنجم

زهی دریا زهی بحر حیاتیزهی حسن و جمال و فر ذاتی

مولانا

سی و ششم

فتاد این دل به عشق پادشاهیدو عالم را ز لطف او پناهی

مولانا

سی ‌و هفتم

ای بانگ و صلای آن جهانیای آمده تا مرا بخوانی