گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۰

این غمزه که می‌زنی ز نوری دگر استو اندیشه که می‌کنی عبوری دگر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۱

این فتنه که اندر دل تنگ است ز چیستوین عشق که قد از او چو چنگست ز چیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۲

این فصل بهار نیست فصلی دگر استمخموری هر چشم ز وصلی دگر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۳

این گرمابه که خانهٔ دیوانستخلوتگه و آرامگه شیطانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۴

این مستی من ز بادهٔ حمرا نیستوین باده به جز در قدح سودا نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۵

این من نه منم آنکه منم گوئی کیستگویا نه منم در دهنم گوئی کیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۶

این نعره عاشقان ، ز شمع طرب استشمع آمد و پروانه خموش ، این عجب است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۷

این همدم اندرون که دم میدهدتامید رسیدن به حرم می‌دهدت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۸

ای هر بیدار با خبرهای تو خفتای هرکه بخفت در بر لطف تو خفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۱۹

ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبتوی هرچه گهر فتاده در پای لبت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۰

ای همچو خر و گاو که و جو طلبتتا چند کند سایس گردون ادبت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۱

با تو سخنان بیزبان خواهم گفتاز جملهٔ گوشها نهان خواهم گفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۲

با جان دو روزه تو چنان گشتی جفتبا تو سخن مرگ نمی‌شاید گفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۳

باد آمد و گل بر سر میخواران ریختیار آمد و می در قدح یاران ریخت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۴

با دشمن تو چو یار بسیار نشستبا یار نشایدت دگربار نشست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۵

با دل گفتم که دل از او جیحونستدلبر ترش است و با تو دیگر گونست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۶

باران به سر گرم دلی بر میریختبسیار چو ریخت چست در خانه گریخت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۷

با روز بجنگیم که چون روز گذشتچون سیل به جویبار و چون باد بدشت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۸

بازآی که یار بر سر پیمانستاز مهر تو برنگشت صد چندانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۲۹

با شاه هر آنکسی که در خرگاهستآن از کرم و لطف و عطای شاهست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۰

با شب گفتم گر بمهت ایمانستاین زود گذشتن تو از نقصانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۱

تا شب میگو که روز ما را شب نیستدر مذهب عشق و عشق را مذهب نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۲

با عشق کلاه بر کمر دوز خوش استبا نالهٔ سرنای جگرسوز خوش است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۳

با عشق نشین که گوهر کان تو استآنکس را جو که تا ابد آن تو است