گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۴

با ما ز ازل رفته قراری دگر استاین عالم اجساد دیاری دگر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۵

با نی گفتم که بر تو بیداد ز کیستبی‌هیچ زیان ناله و فریاد تو چیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۶

با هرکه نشستی و نشد جمع دلتوز تو نرمید زحمت آب و گلت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۷

با هستی و نیستیم بیگانگی استوز هر دو بریدیم نه مردانگی است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۸

پای تو گرفته‌ام ندارم ز تو دستدرمان ز که جویم که دلم مهر تو خست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۳۹

پائی که همی رفت به شبستان سر مستدستی که همی چید ز گل دسته بدست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۰

برجه که سماع روح برپای شده استوان دف چو شکر حریف آن نای شده است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۱

برخیز و طواف کن بر آن قطب نجاتمانندهٔ حاجیان به حج و عرفات

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۲

برکان شکر چند مگس را غوغاستکی کان شکر را به مگسها پرواست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۳

بر ما رقم خطا پرستی همه هستبدنامی و عشق و شور و مستی همه هست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۴

بر من در وصل بسته میدارد دوستدل را بعنا شکسته میدارد دوست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۵

پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرابردوخت مرقع از رگ و از پوست مرا

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۶

بر هر جائیکه سرنهم مسجود اوستدر شش جهت و برون شش، معبود اوست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۷

بر هر جزوم نشان معشوق منستهر پارهٔ من زبان معشوق منست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۸

بستم سر خم باده و بوی برفتآن بوی بهر ره و بهر کوی برفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۴۹

بگذشت سوار غیب و گردی برخاستاو رفت ز جای و گرد او هم برخاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۰

بگرفت دلت زانکه ترا دل نگرفتوآنرا که گرفت دل غم گل نگرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۱

پی بر به جهانی که چو خون در رگ ماستزیرا که فسونگر و فسون در رگ ماست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۲

بیچاره‌تر از عاشق بیصبر کجاستکاین عشق گرفتاری بی‌هیچ دواست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۳

بی‌دیده اگر راه روی عین خطاستبر دیده اگر تکیه زدی تیر بلاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۴

بیرون ز تن و جان و روان درویش استبرتر ز زمین و آسمان درویش است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۵

بیرون ز جهان کفر و ایمان جائیستکانجا نه مقام هر تر و رعنائیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۶

بیرون ز جهان و جان یکی دایهٔ ماستدانستن او نه درخور پایهٔ ماست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۲۵۷

بی‌یار نماند هرکه با یار بساختمفلس نشد آنکه با خریدار بساخت