گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۱

لطف تو جهانی و قرانی افراشتوین تعبیه‌های خود به چیزی ننگاشت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۲

ما را به جز این زبان ، زبانی دگر استجز دوزخ و فردوس مکانی دگر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۳

ما را بدم پیر نگه نتوان داشتدر خانهٔ دلگیر نگه نتوان داشت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۴

ما عاشق عشقیم که عشق است نجاتجان چون خضر است و عشق چون آبحیات

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۵

ما عاشق عشقیم و مسلمان دگر استما مور ضعیفیم و سلیمان دگر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۶

ماه عید است و خلق زیر و زبر استتا فرجه کند هر آنکه صاحب نظر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۷

ماهی تو که فتنه‌ای ندارم ز تو دستدرمان ز که جویم که دلم از تو بخست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۸

ماهی که نه زیر و نی به بالاست کجاستجانی که نه بی‌ما و نه با ماست کجاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۹

مرغ جان را میل سوی بالا نیستدر شش جهتش پر زدن وپروا نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۰

مرغ دل من چو ترک این دانه گرفتانصاف بده که نیک مردانه گرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۱

مر وصل ترا هزار صاحب هوس استتا خود به وصال تو که را دسترس است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۲

مست است دو چشم از دو چشم مستتدریاب که از دست شدم در دستت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۳

مستم ز خمار عبهر جادویتدفعم چه دهی چو آمدم در کویت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۴

مستی ز ره آمد و بما در پیوستساغر می‌گشت در میان دست بدست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۵

معشوق شراب‌خوار و بیسامانستخونخواره و شوخ و شنگ و نافرمانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۶

من آن توام کام منت باید جستزیرا که در این شهر حدیث من و تست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۷

من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش استجفت غم آن کسم که تنهاش خوش است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۸

من زان جانم که جانها را جانستمن زان شهرم که شهر بی‌شهرانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۱۹

منصور حلاجی که اناالحق میگفتخاک همه ره به نوک مژگان می‌رفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۲۰

من کوهم و قال من صدای یار استمن نقشم و نقشبندم آن دلدار است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۲۱

من محو خدایم و خدا آن منستهر سوش مجوئید که در جان منست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۲۲

میدان که درون تو مثال غاریستواندر پس آنغار عجب بازاریست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۲۳

می‌گرییم زار و یار گوید زرقستچون زرق بود که دیده در خون غرقست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۲۴

می‌گفت یکی پری که او ناپیداستکان جان که مقدست است از جای کجاست