گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۷

گر شرم همی از آن و این باید داشتپس عیب کسان زیر زمین باید داشت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۸

گرمای تموز از دل پردرد شماستسرمای زمستان تبش سرد شماست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۹

گر حلقهٔ آن زلف چو شستت نگرفتتا باده از آن دو چشم مستت نگرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۰

کس دل ندهد بدو که خونخوار منستجان رفت چه جای کفش و دستار منست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۱

کس نیست که اندر هوسی شیدا نیستکس نیست که اندر سرش این سودا نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۲

گفتار تو زر و نعلت ار زرین استیک حبه به نزد کس نَیَرزی اینست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۳

گفتا که بیا سماع در کار شده‌استگفتم که برو که بنده بیمار شده‌است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۴

گفتا که شکست توبه بازآمد مستچون دید مرا مست بهم برزد دست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۵

گفتم بجهم همچو کبوتر ز کفتگفت ار بجهی کند غمم مستخفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۶

گفتم چشمم که هست خاک کویتپرآب مدار بی‌رخ نیکویت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۷

گفتم دلم از تو بوسه‌ای خواهانستگفتا که بهای بوسهٔ ما جانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۸

گفتم عشقت مرا بت و خویش منستغم نیست غم از دل بداندیش منست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۸۹

گفتم که بیا بچشم من درنگریستمن نیز به حال گفتمش کاین دغلیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۰

گفتند که دل دگر هوائی می‌پختاز ما بشد و هوای جائی می‌پخت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۱

گفتم که دلم آلت و انگاز مستمانند رباب دل هم‌آواز منست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۲

گفتند که شش جهت همه نور خداستفریاد ز حلق خاست کان نور کجاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۳

گفتی چونی بنده چنانست که هستسودای تو بر سر است و سر بر سر دست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۴

گفتی گشتم ملول و سودام گرفتتا شد دل از این کار و از این جام گرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۵

گم باد سَری که آن سَران را پا نیستوان دل که بجان غرقهٔ این سودا نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۶

کوچک بودن بزرگ را کوچک نیستهم کودکی از کمال خیزد شک نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۷

گویند بیا به باغ کانجا لاغ استنی زحمت نزهت و نه بانگ زاغ است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۸

گویند که صاحب فنون عقل کل استمایه ده این چرخ نگون عقل کل است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۹۹

گویند که عشق عاقبت تسکین استاول شور است و عاقبت تمکین است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۰۰

گویند مرا که این همه درد چراستوین نعره و آواز و رخ زرد چراست