گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۳

شاهی که شفیع هر گنه بود برفتوانشب که به از هزار مه بود برفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۴

شب رو که شبت راهبر اسرار استزیرا که نهان ز دیدهٔ اغیار است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۵

شمشیر ازل بدست مردان خداستگوی ابدی در خم چوگان خداست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۶

شمعی که در اینخانه بدی خانه کجاستدر دیده بد امروز میان دلهاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۷

صد بار بگفتمت، چه هشیار و چه مستشوخی مکن و مزن به هر شاخی دست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۸

عاشق نبوَد آن که سبُک چون جان نیستشب همچو ستاره گرد مه گردان نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۹

عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکستچون شیشه شکست کیست کو داند بست؟

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۰

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوستتا کرد مرا تهی و پر کرد از دوست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۱

عشقت به دلم درآمد و شاد برفتبازآمد و رخت خویش بنهاد برفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۲

عشق تو چنین حکیم و استاد چراستمهر تو چنین لطیف بنیاد چراست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۳

عشق تو در اطراف گیائی میتاختمسکین دل من دید نشانش بشناخت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۴

عشقی که از او وجود بی‌جان میزیستاین عشق چنین لطیف و شیرین از چیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۵

عشقی نه به اندازهٔ ما در سر ماستو این طرفه که بار ما فزون از خر ماست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۶

عقل آمد و پندِ عاشقان پیش گرفتدر ره بنشست و رهزنی کیش گرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۷

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن استو انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۸

قومی غمگین و خود مدان غم ز کجاستقومی شادان و بیخبر کان ز چه جاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۶۹

گر آتش دل نیست پس این دود چراستور عود نسوخت بوی این عود چراست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۰

گر آه کنم آه بدین قانع نیستور خاک شوم شاه بدین قانع نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۱

گر باد بر آن زلف پریشان زندتمه طال بقا از بن دندان زندت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۲

گر بر سر شهوت و هوا خواهی رفتاز من خبرت که بینوا خواهی رفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۳

گر جملهٔ آفاق همه غم بگرفتبیغم بود آنکه عشق محکم بگرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۴

گر دامن وصل تو کشم جنگی نیستور طعنهٔ عشقت شنوم ننگی نیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۵

گر در وصلی بهشت یا باغ اینستور در هجری دوزخ با داغ اینست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۷۶

گر دف نبود نیشکر او دف ماستآخر نه شراب عاشقی در کف ماست