گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۲۹

دل رفت و سرِ راهِ دلْ‌اِستان بگرفتوز عشق، دو زلفِ او به دندان بگرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۰

دل یاد تو کرد چون به عشرت بنشستجام از ساقی ربود و انداخت شکست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۱

دل یاد تو کرد چون طرب می‌انگیختوالله که نخورد آن قدح را و بریخت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۲

دور است ز تو نظر بهانه اینستکاین دیدهٔ ما هنوز صورت بین است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۳

دوش از سر لطف یار در من نگریستگفتا بی‌ما چگونه بتوانی زیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۴

دی آنکه ز سوی بام بر ما نگریستیا جان فرشته است یا روح پریست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۵

دیوانه شدم خواب ز دیوانه خطا استدیوانه چه داند که ره خواب کجاست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۶

راهی ز زبان ما به دل پیوسته استکاسرار جهان و جان در او پیوسته است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۷

روزی ترش است و دیدهٔ ابر تر استاین گریه برای خندهٔ برگ و بر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۸

روزی که تو را ببینم آدینهٔ ماستهر روز به دولتت به از دینهٔ ماست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۳۹

روزی که مرا به نزد تو دورانستساقی و شراب و قدح و دورانست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۰

زان روز که چشم من به رویت نگریستیک دم نگذشت کز غمت خون نگریست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۱

زان روی که دل بستهٔ آن زنجیر استدر دامن تو دست زدن تقدیر است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۲

زان رونق هر سماع آواز دف استزانست که دف زخم و ستم را هدف است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۳

زان مِی خوردم که روح پیمانهٔ اوستزان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۴

زان می مستم که نقش جامش عشق استوان اسب سواری که لجامش عشق است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۵

سرسبز بود خاک که آبش یار استخاصّه خاکی که ناطق و بیدار است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۶

سر سخن دوست نمیارم گفتدریست گرانبها نمیارم سفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۷

سرگشته چو آسیای گردان کنمتبی‌سر گردان چو گوی گردان کنمت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۸

سرگشته دلا به دوست از جان راهستای گمشده آشکار و پنهان راهست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۴۹

سرمایهٔ عقل سر دیوانگیستدیوانهٔ عشق مرد فرزانگیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۰

سلطان ملاحت، مه موزون منستدر سلسله‌اش، این دل مفتون منست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۱

سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشتدر عالم حسن آب زلف تو نداشت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۳۵۲

شاگرد تو است دل که عشق آموز استمانندهٔ شب گرفته پای روز است