گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۹۷

آن لحظه که آن سرو روانم برسیدتن زد تنم از شرم چو جانم برسید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۹۸

آن لحظه که از پیرهنت بوی رسدمن خود چه کسم چرخ و فلک جامه درد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۹۹

آن نزدیکی که دلستان را باشدمن ظن نبرم که نیز جان را باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۰

آن وسوسه‌ای که شرمها را ببردآن داهیه‌ای که بندها را بدرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۱

آنها که بآتش خزان سوخته‌اندوز لطف بهار چشمشان دوخته‌اند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۲

آنها که به کوی عارفان افتادندبا نفخهٔ صور چابک و دلشادند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۳

آنها که چو آب صافی و ساده رونداندر رگ و مغز خلق چون باده روند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۴

آنها که دل از الست مست آوردندجانرا ز عدم عشق‌پرست آوردند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۵

آنها که شب و روز ترا بر اثرندصیاد نهانند ولی مختصرند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۶

آن یار که از طبیب دل بربایداو را دارو طبیب چون فرماید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۷

آن یار که عقلها شکارش میشدوان یار که کوه بیقرارش میشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۸

آهو بدود چو در پیش سگ بیندبر اسب دونده حمله و تک بیند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۰۹

اجری ده ارواحی و سلطان ابدگرچه بلقب بهاء دینی و ولد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۰

از آب حیات دوست بیمار نمانددر گلبن وصل دوست یک خار نماند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۱

از آتش سودای توام تابی بوددر جوی دل از صحبت تو آبی بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۲

از آتش عشق تو جوانی خیزددر سینه جمالهای جانی خیزد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۳

از آتش عشق دوست تفها بزنیدوان آتش را در این علفها بزنید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۴

از آتش عشق سردها گرم شودوز تابش عشق سنگها نرم شود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۵

از آدمیی دمی بجائی ارزدیک موی کز او فتد بکانی ارزد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۶

از تاب تو نی یار و عدو میمانددر بزم تو نی رطل سبو میماند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۷

از خاک کف پات سران حیرانندکوران همه مستند و کران حیرانند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۸

از درد چو جان تو به فریاد آیدآنگه ز خدای عالمت یاد آید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۱۹

از دیدن روئیکه ترا دیده بودما را به خدا نور دل و دیده بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۰

از شبنم عشق خاک آدم گل شدصد فتنه و شور در جهان حاصل شد