گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۱

از شربت سودای تو هر جان که مزیدزآن آب حیات در مزید است مزید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۲

از عشق تو دریا همه شور انگیزددر پای تو ابرها درر میریزد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۳

از عشق دلا ، نه بر زیان خواهی شدبی‌جان ز کجا شوی که جان خواهی شد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۴

از لشکر صبرم علمی بیش نماندوز هرچه مرا بود غمی بیش نماند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۵

از لطف تو هیچ بنده نومید نشدمقبول تو جز قبول جاوید نشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۶

از ما بت عیار گریزان باشدوز یاری ما یار گریزان باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۷

از نیکی تو طبع بداندیش نماندنی غصه و نی غم نه کم و بیش نماند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۸

از یاد خدای مرد مطلق خیزدبنگر که ز نور حق چه رونق خیزد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۲۹

افسوس که طبع دلفروزیت نبودجز دلشکنی و سینه سوزیت نبود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۰

اکنون که رخت جان جهانی بربوددر خانه نشستنت کجا دارد سود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۱

امروز خوش است هر که او جان داردرو بر کف پای میر خوبان دارد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۲

امروز ز ما یار جنون میخواهدما مجنون و او فزون می‌خواهد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۳

امشب چه لطیف و با نوا می‌گرددلطفی دارد که کس بدان پی نبرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۴

امشب ساقی به مشک می گردان کرددل یغما بر دو دست در ایمان کرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۵

امشب شب آن نیست که از خانه رونداز یار یگانه سوی بیگانه روند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۶

اندر دل بی‌وفا غم و ماتم بادآن را که وفا نیست ز عالم کم باد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۷

اندر رمضان خاک تو زر می‌گرددچون سنگ که سرمهٔ بصر می‌گردد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۸

اندر ره فقر دیده نادیده کنندهر آن چه حدیث تست نشنیده کنند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۳۹

اندر طلب آن قوم که بشتافته‌انداز هرچه جز اوست روی برتافته‌اند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۴۰

اندیشهٔ هشیار تو هشیار کشدزارش کشد و بزاری زار کشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۴۱

انوار صلاح دین برانگیخته بادبر دیده و جان عاشقان ریخته باد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۴۲

اول که رخم زرد و دلم پرخون بودهم خرقه و همراه دلم مجنون بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۴۳

ای آنکه ز تو مشکلم آسان گرددسرو و گل و باغ مست احسان گردد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۵۴۴

ای آنکه نخست بر سحر چشم تو زدوز با نمکی راه نظر چشم تو زد