گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۱

چون شاهد پوشیده خرامان گرددهر پوشیده ز جامه عریان گردد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۲

چون صبح ولای حق دمیدن گیردجان در تن زندگان پریدن گیرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۳

چون صورت تو در دل ما بازآیدمسکین دل گمگشته بجا بازآید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۴

چون نیستی تو محض اقرار بودهستی تو سرمایهٔ انکار بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۵

حاشا که دل از عشق جهانرا نگردخود چیست به جز عشق که آنرا نگرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۶

خاک توام و خدای حق میداندواجب نبود که از منت بستاند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۷

خاموش مرا ز گفت, گفتار تو کردبیکار مرا حلاوت کار تو کرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۸

خوابم ز خیال روی تو پشت بدادوز تو ز خیال تو همی خواهم داد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۴۹

خواهم گردی که از هوای تو رسدباشد که به دیده خاک پای تو رسد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۰

خواهم که دلم با غم هم‌خو باشدگر دست دهد غمش چه نیکو باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۱

خورشید که باشد که بروی تو رسدیا باد سبک سر که به موی تو رسد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۲

خورشید که در خانه بقا می نکندمی‌گردد جابجا و جا می نکند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۳

خورشید مگر بسته به پیشت میردوان ماه جگر خسته به پیشت میرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۴

خوش عادت خوش خو که محمد داردما را شب تیره بینوا نگذارد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۵

خون دل عاشقان چو جیحون گرددعاشق چو کفی بر سر آن خون گردد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۶

دامان جلال تو ز دستم نشودسودای تو از دماغ مستم نشود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۷

دانی صوفی بهر چه بسیار خوردزیرا که بایام یکی بار خورد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۸

در باغ آیید و سبز پوشان نگریدهر گوشه دکان گل فروشان نگرید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۵۹

در باغ هزار شاهد مهرو بودگلها و بنفشه‌های مشکین بو بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۶۰

در بندم از آن دو زلف بند اندر بنددر ناله‌ام از لبان قند اندر قند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۶۱

در حضرت حق ستوده درویشاننددر صدر بزرگی همه بیخویشانند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۶۲

در خدمتت ای جان چو بدن می‌افتدزان سجده به بخت خویشتن می‌افتد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۶۳

در دوزخم ار زلف تو در چنگ آیداز حال بهشتیان مرا ننگ آید

مولانا

رباعی شمارهٔ ۶۶۴

در راه طلب رسیده‌ای میبایددامان ز جهان کشیده‌ای میباید