گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۶۹

بازآمد و بازآمد ره بگشائیمجویان دلست دل بدو بنمائیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۰

با سرکشی عشق اگر سرد آرمبالله به سوگند که بس سر دارم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۱

باغی که من از بهار او بشکفتمبشکفت و نمود هرچه من میگفتم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۲

بالای سر ار دست زند دو دستمای دلبر من عیب مکن سرمستم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۳

با ملک غمت چرا تکبر نکنموز غلغله‌ات چرا جهان پر نکنم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۴

بخروشیدم گفت خموشت خواهمخاموش شدم گفت خروشت خواهم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۵

بر بوی تو هر کجا گلی دیدستمبوئیدستم سرشک باریدستم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۶

بر بوی وفا دست زنانت باشمدر وقت جفا دست گرانت باشم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۷

بر زلف تو گر دست درازی کردموالله که حقیقت نه مجازی کردم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۸

بر شاه حبش زنیم و بر قیصر رومپیشانی شیر برنویسیم رقوم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۷۹

بر میکده وقف است دلم سرمستمجان نیز سبیل جام می‌کردستم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۰

بر یاد لبت لعل نگین می‌بوسمآنم چو بدست نیست این می‌بوسم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۱

بوی دهن تو از چمن می‌شنومرنگ تو ز لاله و سمن می‌شنوم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۲

بهر تو زنم نوا چو نی برگیرمکوی تو گذر کنم چو پی برگیرم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۳

بیدف بر ما میا که ما در سوریمبرخیز و دهل بزن که ما منصوریم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۴

بیرون ز دو کون من مرادی دارمبی‌شادیها روان شادی دارم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۵

بیکار شدم ای غم عشقت کارمدر بیکاری تخم وفا میکارم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۶

بیگانه مگیرید مرا زین کویمدر کوی شما خانهٔ خود می‌جویم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۷

بیگاه شد وز بیگهی من شادمامشب قنق است یار فرخ‌زادم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۸

تا آتش و آب عشق بشناخته‌امدر آتش دل چو آب بگداخته‌ام

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۸۹

تا ترک دل خویش نگیری ندهموانچت گفتم تا نپذیری ندهم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۰

تا جان دارم بندهٔ مرجان توامدل جمع از آن زلف پریشان توام

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۱

تا چند بهر زه چون غباری گردمگه بر سر که گه سوی غاری گردم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۲

تا چند چو دف دست ستمهات خورمیا همچو رباب زخم غمهات خورم