گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۳

تا خواسته‌ام از تو ترا خواسته‌اماز عشق تو خوان عشق آراسته‌ام

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۴

تا روی تو دیدم از جهان سیر شدمروباه بدم ز فر تو شیر شدم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵

تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیمچون زلف بس جمع و پراکنده شدیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۶

تا شمع تو افروخت پروانه شدمبا صبر ز دیدن تو بیگانه شدم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۷

تا ظن نبری که از تو بگریخته‌امیا با دگری جز تو درآمیخته‌ام

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۸

تا ظن نبری که از غمانت رستمیا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۹

تا ظن نبری که من دوی می‌بینمهر لحظه فتوحی به نوی می‌بینم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۰

تا ظن نبری که من کمت می‌بینمبی‌زحمت دیده هر دمت می‌بینم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۱

تا کاسهٔ دوغ خویش باشد پیشموالله که به انگبین کس نندیشم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۲

تا پردهٔ عاشقانه بشناخته‌ایماز روی طرب پرده برانداختیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۳

تا میرود آن نگار ما میرانیمپیمانه چو پر شود فرو گردانیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۴

تو بحر لطافتی و ما همچو کفیمآنسوی که موج رفت ما آنطرفیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۵

جانرا که در این خانه وثاقش دادمدل پیش تو بود من نفاقش دادم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۶

جانی که در او دو صد جهان میدانمگوئیکه فلانست و فلان میدانم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۷

چندانکه به کار خود فرو می‌بینمبی‌دیده‌گی خویش نکو می‌بینم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۸

چون تاج منی ز فرق خود افکندیماینک کمر خدمت تو بربندیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۰۹

چون مار ز افسون کسی می‌پیچمچون طرهٔ جعد یار پیچاپیچم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱۰

چون می‌دانی که از نکوئی دورمگر بگریزم ز نیکوان معذورم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱۱

حاشا که ز زخم تیر و خنجر ترسیموز بستن پای و رفتن سر ترسیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱۲

خواهم که به عشق تو ز جان برخیزموز بهر تو از هر دو جهان برخیزم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱۳

خود راز چنین لطف چه مانع باشیمچون صنع حقیم پیش صانع باشیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱۴

خیزید که تا بر شب مهتاب زنیمبر باغ گل و نرگس بیخواب زنیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱۵

در آتش خویش چون دمی جوش کنمخواهم که دمی ترا فراموش کنم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۲۱۶

در باغ شدم صبوح و گل می‌چیدموز دیدن باغبان همی ترسیدم