گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۱

روزیکه گذر کنی به خر پشتهٔ منبنشین و بگو که ای به غم کشتهٔ من

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۲

زان خسرو جان تو مهر شاهی بستانوانگاه ز ماه تا به ماهی بستان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۳

سرمست توام نه از می و نز افیونمجنون شده‌ام ادب مجوی از مجنون

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۴

سرمست شدم در هوس سرمستاناز دست شدم در ظفر آن دستان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۵

شاخ گل تر بر سر عنبر میزنوز تیغ مسلمان سر کافر میزن

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۶

شب رفت و نرفت ای بتِ سیمین‌برِ منسودای مناجات غمت از سرِ من

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۷

شد کودکی و رفت جوانی ز جوانروز پیری رسید بر پر ز جهان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۸

شمع ازلست عالم افروزی منزان شاهد اعظم است پیروزی من

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۸۹

شوری دارم که برنتابد گردونشوریکه به خواب درنبیند مجنون

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۰

صورت همه مقبول هیولا میدانتصویر گرش علت اولی میدان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۱

طبع تو چو سنگست و دلت چون آهنوز آهن و سنگ جسته آتش سوی من

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۲

طبعی نه که با دوست در نیامیزم منعقلی نه که از عشق بپرهیزم من

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۳

عقلی که خلاف تو گزیدن نتواندینی که ز عهد تو بریدن نتوان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۴

عید آمد و عیدانه جمال سلطانعیدانه که دیده است چنین در دو جهان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۵

فرخ باشد جمال سلطان دیدنجان زنده شود ز روی جانان دیدن

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۶

گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جاندر حسن برآیم ز زمین صد چندان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۷

گر دست بشد ز کار پائی می‌زنور پای نماند هم نوایی می‌زن

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۸

گر شامَم و گر عراق و گر لورستانروشن شده زانچهرهٔ چون نورستان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۴۹۹

گر کشته شوم به نزد و پیکار تو منآهی نکشم ز بیم آزار تو من

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۵۰۰

گر مشتاقی به پیش مشتاق نشینروزان و شبان بر در عشاق نشین

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۵۰۱

کس نیست به غیر از او در این جمله جهاننی زشت و نه نیکو و نه پیدا و نهان

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۵۰۲

گفتم که بر حریف غمگین منشینجز پهلوی خوشدلان شیرین منشین

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۵۰۳

گفتم مکن ایروت حسن خوت حسنمن دزد نیم مبند دستم بر سن

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۵۰۴

گلباغ نهانست و درختان پنهانصد سال نماید او و او خود یکسان