گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۸۷

چو عید و چون عرفه عارفان این عرفاتبه هر که قدر تو دانست می‌دهند برات

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۸۸

در این سلام مرا با تو دار و گیر جداستدمی عظیم نهان‌ست و در حجاب خداست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۸۹

اگر تو مست وصالی‌، رخ تو ترش چراست‌؟برون شیشه ز حال درون شیشه گوا‌ست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۰

مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توستهمیشه سجده گهم آستان خرگه توست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۱

جهان و کار جهان سر به سر اگر بادستچرا ز باد مکافات داد و بیدادست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۲

ز دام چند بپرسی و دانه را چه شدستبه بام چند برآیی و خانه را چه شدست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۳

تو مردی و نظرت در جهان جان نگریستچو باز زنده شدی زین سپس بدانی زیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۴

به شاه نهانی رسیدی که نوشتمی آسمانی چشیدی که نوشت

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۵

اگر مر تو را صلح آهنگ نیستمرا با تو ای جان سر جنگ نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۶

طرب ای بحر اصل آب حیاتای تو ذات و دگر مهان چو صفات

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۷

صوفیان آمدند از چپ و راستدر به در کو به کو که باده کجاست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۸

فعل نیکان محرض نیکیستهمچو مطرب که باعث سیکیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۴۹۹

عشق جز دولت و عنایت نیستجز گشاد دل و هدایت نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۰

قبله امروز جز شهنشه نیستهر که آید به در بگو ره نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۱

امشب از چشم و مغز خواب گریختدید دل را چنین خراب گریخت

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۲

اندرآ عیش بی‌تو شادان نیستکیست کو بنده تو از جان نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۳

بر شکرت جمع مگس‌ها چراستنکته لاحول مگسران کجاست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۴

خیز که امروز جهان آن ماستجان و جهان ساقی و مهمان ماست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۵

پیشتر آ روی تو جز نور نیستکیست که از عشق تو مخمور نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۶

کار من اینست که کاریم نیستعاشقم از عشق تو عاریم نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۷

کیست که او بنده رای تو نیستکیست که او مست لقای تو نیست

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۸

شیر خدا بند گسستن گرفتساقی جان شیشه شکستن گرفت

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۰۹

مرغ دلم باز پریدن گرفتطوطی جان قند چریدن گرفت

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۱۰

باز به بط گفت که «صحرا خوشست»گفت: «شبت خوش که مرا جا خوشست»