گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۳۵

سودای تو در جوی جان چون آب حیوان می‌رودآب حیات از عشق تو در جوی جویان می‌رود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۳۶

آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شودآمد ندای آسمان تا مرغ جان پران شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۳۷

کاری نداریم ای پدر جز خدمت ساقی خودای ساقی افزون ده قدح تا وارهیم از نیک و بد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۳۸

گر آتش دل برزند بر مؤمن و کافر زندصورت همه پران شود گر مرغ معنی پر زند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۳۹

مستی سلامت می‌کند، پنهان پیامت می‌کندآن کاو دلش را برده‌ای، جان هم غلامت می‌کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۰

مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کندآن کو دلش را برده‌ای جان هم غلامت می‌کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۱

صرفه مکن صرفه مکن صرفه گدارویی بوددر پاکبازان ای پسر فیض و خداخویی بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۲

بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شدخورشید جان عاشقان در خلوت الله شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۳

یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خودهیکل یارم که مرا می‌فشرد در بر خود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۴

ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شودچه عجب ار مشت گلی عاشق و بیچاره شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۵

بی تو به سر می نشود با دگری می‌نشودهر چه کنم عشق بیان بی‌جگری می‌نشود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۶

هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شودوارهد از حد جهان بی‌حد و اندازه شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۷

سجده کنم پیشکش آن قد و بالا چه شوددیده کنم پیشکش آن دل بینا چه شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۸

چشم تو ناز می‌کند ناز جهان تو را رسدحسن و نمک تو را بود ناز دگر که را رسد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۴۹

آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسدمژده دهید باغ را، بوی بهار می‌رسد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۰

پنبه ز گوش دور کن بانگ نجات می‌رسدآب سیاه درمرو کآب حیات می‌رسد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۱

جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بودگر تو ستم کنی به جان از تو ستم روا بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۲

چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می‌روددیر به خانه وارسد منزل دور می‌رود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۳

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شودداغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۴

این رخ رنگ رنگ من هر نفسی چه می‌شودبی هوسی مکن ببین کز هوسی چه می‌شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۵

چونک جمال حسن تو اسب شکار زین کندنیست عجب که از جنون صد چو مرا چنین کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۶

جور و جفا و دوریی کان کنکار می‌کندبر دل و جان عاشقان چون کنه کار می‌کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۷

دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بودجان ز لبت چو می‌کشد خیره و لب گزان بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۸

یار مرا چو اشتران باز مهار می‌کشداشتر مست خویش را در چه قطار می‌کشد