گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۵۹

زهره عشق هر سحر بر در ما چه می‌کنددشمن جان صد قمر بر در ما چه می‌کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۰

عاشق دلبر مرا شرم و حیا چرا بودچونک جمال این بود رسم وفا چرا بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۱

طوطی جان مست من از شکری چه می‌شودزهره می پرست من از قمری چه می‌شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۲

خیال ترک من هر شب صفات ذات من گرددکه نفی ذات من در وی همی اثبات من گردد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۳

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر داردبه زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۴

همی‌بینیم ساقی را که گرد جام می‌گرددز زر پخته بویی بر که سیم اندام می‌گردد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۵

اگر صد همچو من گردد هلاک او را چه غم داردکه نی عاشق نمی‌یابد که نی دلخسته کم دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۶

بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزددو چشم او به جادویی دو چشم چرخ بردوزد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۷

نباشد عیب پرسیدن تو را خانه کجا باشدنشانی ده اگر یابیم وان اقبال ما باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۸

چو آمد روی مه رویم چه باشد جان که جان باشدچو دیدی روز روشن را چه جای پاسبان باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۶۹

بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمدنگار آمد نگار آمد نگار بردبار آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۰

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمدخوش و سرسبز شد عالم اوان لاله زار آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۱

بیا کامشب به جان بخشی به زلف یار می‌ماندجمال ماه نورافشان بدان رخسار می‌ماند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۲

ورای پرده جانت دلا خلقان پنهانندز زخم تیغ فردیت همه جانند و بی‌جانند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۳

برآمد بر شجر طوطی که تا خطبه‌یْ شکر گویدبه بلبل کرد اشارت گل که تا اشعار برگوید

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۴

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزدقیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۵

ایا سر کرده از جانم! تو را خانه کجا باشد؟الا ای ماه تابانم! تو را خانه کجا باشد؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۶

دل من چون صدف باشد‌، خیال دوست دُر باشدکنون من هم نمی‌گنجم‌، کز او این خانه پر باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۷

چو برقی می‌جهد چیزی عجب آن دلستان باشداز آن گوشه چه می‌تابد عجب آن لعل کان باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۸

مرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشدمرا قولیست با جانان که جانان جان من باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۷۹

دگرباره سر مستان ز مستی در سجود آمدمگر آن مطرب جان‌ها ز پرده در سرود آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۰

صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمدمیان بندید عشرت را که یار اندر کنار آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۱

مه دی رفت و بهمن هم بیا که نوبهار آمدزمین سرسبز و خرم شد زمان لاله زار آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۲

اگر خواب آیدم امشب سزای ریش خود بیندبه جای مفرش و بالی همه مشت و لگد بیند