گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۳

رسیدم در بیابانی که عشق از وی پدید آیدبیابد پاکی مطلق در او هر چه پلید آید

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۴

یکی گولی همی‌خواهم که در دلبر نظر داردنمی‌خواهم هنرمندی که دیده در هنر دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۵

مرا دلبر چنان باید که جان فتراک او گیردمرا مطرب چنان باید که زهره پیش او میرد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۶

سعادت‌جو دگر باشد و عاشق خود دگر باشدندارد پای عشق او کسی کش عشق سر باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۷

صلا جان‌های مشتاقان که نک دلدار خوب آمدچو زرکوبست آن دلبر رخ من سیم کوب آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۸

صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمداگر تلبیس نو دارد همانست او که پار آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۸۹

شکایت‌ها همی‌کردی که بهمن برگ ریز آمدکنون برخیز و گلشن بین که بهمن بر گریز آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۰

سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه بودچو جان بهر نظر باشد روان بی‌نظر چه بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۱

چه بویست این چه بویست این مگر آن یار می‌آیدمگر آن یار گل رخسار از آن گلزار می‌آید

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۲

اگر چرخ وجود من از این گردش فروماندبگرداند مرا آن کس که گردون را بگرداند

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۳

برون شو ای غم از سینه، که لطف یار می‌آیدتو هم ای دل ز من گم شو، که آن دلدار می‌آید

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۴

امروز جمال تو سیمای دگر داردامروز لب نوشت حلوای دگر دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۵

آن را که درون دل عشق و طلبی باشدچون دل نگشاید در آن را سببی باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۶

آن مه که ز پیدایی در چشم نمی‌آیدجان از مزه عشقش بی‌گشن همی‌زاید

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۷

امروز جمال تو بر دیده مبارک بادبر ما هوس تازه پیچیده مبارک باد

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۸

یارانِ سحر خیزان تا صبح که دریابد؟تا ذرّه‌صفت ما را که زیر و زبر یابد؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۵۹۹

امشب عجبست ای جان گر خواب رهی یابدوان چشم کجا خسپد؟ کاو چون تو شهی یابد

مولانا

غزل شمارهٔ ۶۰۰

جامم بشکست ای جان پهلوش خلل دارددر جمع چنین مستان جامی چه محل دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۶۰۱

آن عشق که از پاکی از روح حشم داردبشنو که چه می‌گوید بنگر که چه دم دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۶۰۲

آن کس که تو را دارد از عیش چه کم داردوان کس که تو را بیند ای ماه چه غم دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۶۰۳

گویند به بَلاساغون، تُرکی دو کمان داردوَر زآن‌دو یکی کم شد، ما را چه زیان دارد؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۶۰۴

هرک آتش من دارد او خرقه ز من داردزخمی چو حسینستش جامی چو حسن دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۶۰۵

ای دوست شکر خوشتر یا آنک شکر سازدای دوست قمر خوشتر یا آنک قمر سازد

مولانا

غزل شمارهٔ ۶۰۶

با تلخی معزولی میری بنمی ارزدیک روز همی‌خندد صد سال همی‌لرزد