گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۴

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مستکه به پیمانه‌کشی شهره شدم روز الست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۵

شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مستصَلایِ سرخوشی، ای صوفیانِ باده پرست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۶

زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مستپیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۷

در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دستمست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۸

به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درستکه مونسِ دمِ صبحم، دعایِ دولتِ توست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۹

ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۰

زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببستراه هزار چاره‌گر از چار سو ببست

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۱

آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب استیا رب این تأثیرِ دولت در کدامین کوکب است؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۲

خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بستگشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بست

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۳

خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت استچون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۴

رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توستکَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۵

برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادستمرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۶

تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادستدلِ سودازده از غُصه دو نیم افتادست

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۷

بیا که قصرِ اَمَل سخت سست بنیادستبیار باده که بنیادِ عمر بر بادست

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۸

بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندستوز عمر، مرا جز شبِ دیجور نماندست

حافظ

غزل شمارهٔ ۳۹

باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟شمشادِ خانه‌پرورِ ما از که کمتر است؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۰

اَلمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده باز استزان رو که مرا بر در او رویِ نیاز است

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۱

اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز استبه بانگِ چَنگ مخور مِی که مُحتَسِب تیز است

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۲

حالِ دل با تو گفتنم، هوس استخبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۳

صَحنِ بُستان ذوق بخش و صحبتِ یاران خوش استوقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ میخواران خوش است

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۴

کُنون که بر کفِ گُل جامِ بادهٔ صاف استبه صدهزار زبان بلبلش در اوصاف است

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۵

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل استصُراحیِ میِ ناب و سَفینهٔ غزل است

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۶

گل در بَر و می در کف و معشوق به کام استسلطانِ جهانم به چنین روز غلام است

حافظ

غزل شمارهٔ ۴۷

به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانستدری دگر زدن اندیشهٔ تَبَه دانست