گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

بخش ۱۴۰ - مثل

آنچنان که گفت مادر بچه راگر خیالی آیدت در شب فرا

حافظ

غزل شمارهٔ ۱

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْهاکه عشق آسان نُمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها

حافظ

غزل شمارهٔ ۲

صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجاببین تفاوتِ رَه کز کجاست تا به کجا

حافظ

غزل شمارهٔ ۳

اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما رابه خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را

حافظ

غزل شمارهٔ ۴

صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا راکه سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

حافظ

غزل شمارهٔ ۵

دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا رادردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

حافظ

غزل شمارهٔ ۶

به ملازمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟که به شُکرِ پادشاهی، زِ نظر مَران گدا را

حافظ

غزل شمارهٔ ۷

صوفی بیا که آینه صافیست جام راتا بنگری صفای می لعل‌فام را

حافظ

غزل شمارهٔ ۸

ساقیا برخیز و دَردِه جام راخاک بر سر کن غمِ ایّام را

حافظ

غزل شمارهٔ ۹

رونق عهد شباب است دگر بُستان رامی‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۰

دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ماچیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۱

ساقی به نورِ باده برافروز جامِ مامطرب بگو که کارِ جهان شُد به کامِ ما

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۲

ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شماآبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شما

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۳

می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحابالصَبوح الصَبوح یا اصحاب

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۴

گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریبگفت در دنبالِ دل، رَه گُم کُنَد مسکین غریب

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۵

ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۶

خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداختبه قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷

سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوختآتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸

ساقیا آمدنِ عید، مبارک بادتوان مَواعید که کردی، مَرَواد از یادت

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۹

ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟منزلِ آن مَهِ عاشق‌کُشِ عَیّار کجاست؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۰

روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاستمی ز خُم‌خانه به‌جوش آمد و می‌باید خواست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۱

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاستگفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۲

چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاستسخن‌شناس نه‌ای جان من خطا این جاست

حافظ

غزل شمارهٔ ۲۳

خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماستنسیمِ مویِ تو، پیوندِ جانِ آگهِ ماست