گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۲

راهی است راهِ عشق که هیچش کناره نیستآن جا جز آن که جان بسپارند، چاره نیست

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۳

روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیستمِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۴

حاصلِ کارگه کون و مکان این همه نیستباده پیش آر که اسبابِ جهان این همه نیست

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۵

خوابِ آن نرگسِ فَتّانِ تو، بی چیزی نیستتابِ آن زلفِ پریشانِ تو، بی چیزی نیست

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۶

جز آستان توام در جهان پناهی نیستسرِ مرا به جز این در، حواله گاهی نیست

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۷

بلبلی برگِ گُلی خوش رنگ در منقار داشتو اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌هایِ زار داشت

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۸

دیدی که یار، جز سَرِ جور و ستم نداشتبشکست عهد، وز غمِ ما هیچ غم نداشت

حافظ

غزل شمارهٔ ۷۹

کنون که می‌دمد از بوستان نسیمِ بهشتمن و شرابِ فرح‌بخش و یارِ حورسرشت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۰

عیبِ رندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سرشتکه گناهِ دگران بر تو نخواهند نوشت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۱

صبحدم مرغِ چمن با گلِ نوخاسته گفتناز کم کن که در این باغ، بسی چون تو شکفت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۲

آن تُرک پری چهره که دوش از بَرِ ما رفتآیا چه خطا دید که از راهِ خطا رفت؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۳

گر ز دستِ زلفِ مُشکینت خطایی رفت رفتور ز هندویِ شما بر ما جفایی رفت رفت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۴

ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفتدَردِه قدح که موسمِ ناموس و نام رفت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۵

شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفترویِ مَه پیکرِ او سیر ندیدیم و برفت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۶

ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفتکارِ چراغ خلوتیان باز درگرفت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۷

حُسْنَت بِه اتِّفاقِ مَلاحَت جهان گرفت؛آری، بِه اِتِّفاق، جهان می‌توان گرفت

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۸

شنیده‌ام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت«فِراق یار، نه آن می‌کند که بتوان گفت»

حافظ

غزل شمارهٔ ۸۹

یا رب سببی ساز که یارم به سلامتبازآید و بِرهانَدَم از بندِ مَلامت

حافظ

غزل شمارهٔ ۹۰

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمتبنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حافظ

غزل شمارهٔ ۹۱

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمتجانم بسوختی و به دل دوست دارمت

حافظ

غزل شمارهٔ ۹۲

میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمتخوش خِرامان شو که پیشِ قدِ رعنا میرمت

حافظ

غزل شمارهٔ ۹۳

چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَتحقوقِ خدمتِ ما عرضه کرد بر کرمت

حافظ

غزل شمارهٔ ۹۴

زان یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایتگر نکته‌دانِ عشقی، بشنو تو این حکایت

حافظ

غزل شمارهٔ ۹۵

مدامم مست می‌دارد نسیمِ جَعدِ گیسویتخرابم می‌کند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت