گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

حافظ

قطعه شمارهٔ ۳۰

گدا اگر گهر پاک داشتی در اصلبر آب نقطهٔ شرمش مدار بایستی

حافظ

قطعه شمارهٔ ۳۱ - ماده تاریخ (میوهٔ بهشتی = ۷۷۸)

آن میوهٔ بهشتی کآمد به دستت ای جاندر دل چرا نکشتی از دست چون بهشتی

حافظ

قطعه شمارهٔ ۳۲

خسروا دادگرا شیردلا بحرکفاای جلال تو به انواع هنر ارزانی

حافظ

قطعه شمارهٔ ۳۳

ساقیا باده که اکسیر حیات است بیارتا تن خاکی من عین بقا گردانی

حافظ

قطعه شمارهٔ ۳۴

پادشاها لشکر توفیق همراه تواندخیز اگر بر عزم تسخیر جهان ره می‌کنی

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱

جز نقش تو در نظر نیامد ما راجز کوی تو رهگذر نیامد ما را

حافظ

رباعی شمارهٔ ۲

بر گیر شراب طرب‌انگیز و بیاپنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا

حافظ

رباعی شمارهٔ ۳

گفتم که لبت، گفت لبم آب حیاتگفتم دهنت، گفت زهی حبّ نبات

حافظ

رباعی شمارهٔ ۴

ماهی که قدش به سرو می‌ماند راستآیینه به دست و روی خود می‌آراست

حافظ

رباعی شمارهٔ ۵

من با کمر تو در میان کردم دستپنداشتمش که در میان چیزی هست

حافظ

رباعی شمارهٔ ۶

تو بدری و خورشید تو را بنده شده‌ستتا بندهٔ تو شده‌ست تابنده شده‌ست

حافظ

رباعی شمارهٔ ۷

هر روز دلم به زیر باری دگر استدر دیدهٔ من ز هجر خاری دگر است

حافظ

رباعی شمارهٔ ۸

ماهم که رخش روشنی خور بگرفتگرد خط او چشمهٔ کوثر بگرفت

حافظ

رباعی شمارهٔ ۹

امشب ز غمت میان خون خواهم خفتوز بستر عافیت برون خواهم خفت

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۰

نی قصهٔ آن شمع چگل بتوان گفتنی حالِ دلِ سوخته‌دل بتوان گفت

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۱

اوّل به وفا میِ وصالم دردادچون مست شدم جام جفا را سرداد

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۲

نی دولت دنیا به ستم می‌ارزدنی لذّت مستی‌اش الم می‌ارزد

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۳

هر دوست که دَم زد زِ وفا، دشمن شدهر پاک‌رُوی که بود، تَردامن شد

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۴

چون غنچهٔ گل قرابه‌پرداز شودنرگس به هوای می قدح‌ساز شود

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۵

با می به کنار جوی می‌باید بودوز غصّه کناره‌جوی می‌باید بود

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۶

این گل ز بر همنفسی می‌آیدشادی به دلم از او بسی می‌آید

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۷

از چرخ به هر گونه همی‌دار امیدوز گردش روزگار می‌لرز چو بید

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۸

ایّام شباب است شراب اولیٰتربا سبزخَطان، بادهٔ ناب اولیٰتر

حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۹

خوبانِ جهان، صید توان کرد به زَرخوش خوش بَر از ایشان بتوان خورد به زَر