گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

غزل شمارهٔ ۱۹۴

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشدتو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۱۹۵

از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشدمی‌برم جورِ تو تا وسع و توانم باشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۱۹۶

سرِ جانان ندارد هر که او را خوفِ جان باشدبه جان گر صحبت جانان برآید رایگان باشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۱۹۷

نظر خدای‌بینان طلب هوا نباشدسفر نیازمندان قدم خطا نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۱۹۸

با کاروان مصری چندین شکر نباشددر لعبتان چینی زین خوبتر نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۱۹۹

تا حال منت خبر نباشددر کار منت نظر نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۰

چه کسی؟ که هیچ کس را به تو بر نظر نباشدکه نه در تو باز ماند مگرش بصر نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۱

آن به که نظر باشد و گفتار نباشدتا مدعی اندر پس دیوار نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۲

جنگ از طرف دوست دل‌آزار نباشدیاری که تحمل نکند یار نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۳

تو را نادیدن ما غم نباشدکه در خیلت به از ما کم نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۴

گر گویمت که سروی سرو این چنین نباشدور گویمت که ماهی مه بر زمین نباشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۵

اگر سروی به بالای تو باشدنه چون بشن دلارای تو باشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۶

در پای تو افتادن شایسته دمی باشدترک سر خود گفتن زیبا قدمی باشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۷

تو را خود یک زمان با ما سر صحرا نمی‌باشدچو شمست خاطر رفتن به جز تنها نمی‌باشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۸

مرا به عاقبت این شوخ سیمتن بکشدچو شمع سوخته روزی در انجمن بکشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۰۹

تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشدترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۰

خواب خوش من ای پسر دست‌خوش خیال شدنقد امید عمر من در طلب وصال شد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۱

امروز در فراق تو دیگر به شام شدای دیده پاس دار که خفتن حرام شد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۲

هر که شیرینی فروشد مشتری بر وی بجوشدیا مگس را پر ببندد یا عسل را سر بپوشد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۳

دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شدو آبی از دیده می‌آمد که زمین تر می‌شد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۴

سرمست ز کاشانه به گلزار برآمدغلغل ز گل و لاله به یک بار برآمد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۵

ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمدراست گویی به تن مرده روان بازآمد

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۶

روز برآمد بلند ای پسر هوشمندگرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند

سعدی

غزل شمارهٔ ۲۱۷

آن را که غمی چون غم من نیست چه داندکز شوق توام، دیده چه شب می‌گذراند؟