گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۱۴

مبارک‌تر شب و خرم‌ترین روزبه استقبالم آمد بخت پیروز

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۱۵

پیوند روح می‌کند این باد مشک بیزهنگام نوبت سحرست ای ندیم خیز

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۱۶

ساقی سیمتن چه خسبی خیزآب شادی بر آتش غم ریز

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۱۷

بوی بهار آمد بنال ای بلبل شیرین نفسور پایبندی همچو من فریاد می‌خوان از قفس

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۱۸

امشب مگر به وقت نمی‌خواند این خروسعشاق بس نکرده هنوز از کنار و بوس

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۱۹

هر که بی دوست می‌برد خوابشهمچنان صبر هست و پایابش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۰

یاری به دست کن که به امید راحتشواجب کند که صبر کنی بر جراحتش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۱

آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتشهر چه کند ز شاهدی کس نکند ملامتش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۲

خجل است سرو بستان بر قامت بلندشهمه صید عقل گیرد خم زلف چون کمندش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۳

هر که نازک بود تن یارشگو دل نازنین نگه دارش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۴

هر که نامهربان بود یارشواجب است احتمال آزارش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۵

کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازشکس نبیند که نخواهد که ببیند بازش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۶

دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمشبر که توان نهاد دل تا ز تو واستانمش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۷

چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنشچشم بد را گفتم الحمدی بدم پیرامنش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۸

رها نمی‌کند ایام در کنار منشکه داد خود بستانم به بوسه از دهنش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۲۹

خوش است درد که باشد امید درمانشدراز نیست بیابان که هست پایانش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۰

زینهار از دهان خندانشو آتش لعل و آب دندانش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۱

هر که هست التفات بر جانشگو مزن لاف مهر جانانش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۲

هر که سودای تو دارد چه غم از هر که جهانشنگران تو چه اندیشه و بیم از دگرانش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۳

خطا کردی به قول دشمنان گوشکه عهد دوستان کردی فراموش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۴

قیامت باشد آن قامت در آغوششراب سلسبیل از چشمه نوش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۵

یکی را دست حسرت بر بناگوشیکی با آن که می‌خواهد در آغوش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۶

رفتی و نمی‌شوی فراموشمی‌آیی و می‌روم من از هوش

سعدی

غزل شمارهٔ ۳۳۷

گر یکی از عشق برآرد خروشبر سر آتش نه غریب است جوش