گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۲

هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی اوبینش ما نیاورد طاقت حسن روی او

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۳

راستی گویم به سروی ماند این بالای تودر عبارت می‌نیاید چهره زیبای تو

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۴

بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌توبیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی‌تو

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۵

ای طراوت برده از فردوس اعلی روی تونادر است اندر نگارستان دُنیی روی تو

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۶

آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راهوآن چشم آهوانه که چون می‌کند نگاه

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۷

پنجه با ساعد سیمین که نیندازی بهبا توانای معربد نکنی بازی به

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۸

ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ایدشمن از دوست ندانسته و نشناخته‌ای

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۸۹

ای رخ چون آینه افروختهالحذر از آه من سوخته

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۰

ای که ز دیده غایبی در دل ما نشسته‌ایحسن تو جلوه می‌کند وین همه پرده بسته‌ای

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۱

حناست آن که ناخن دلبند رشته‌اییا خون بی دلیست که در بند کشته‌ای

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۲

ای باغ حسن چون تو نهالی نیافتهرخساره زمین چو تو خالی نیافته

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۳

سرمست بتی لطیف سادهدر دست گرفته جام باده

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۴

ای یار جفا کردهٔ پیوند بریدهاین بود وفاداری و عهد تو ندیده؟

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۵

می‌برزند ز مشرق شمع فلک زبانهای ساقی صبوحی درده می شبانه

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۶

ای صورتت ز گوهر معنی خزینه‌ایما را ز داغ عشق تو در دل دفینه‌ای

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۷

خلاف سرو را روزی خرامان سوی بستان آیدهان چون غنچه بگشای و چو گلبن در گلستان آی

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۸

قیمت گل برود چون تو به گلزار آییو آب شیرین چو تو در خنده و گفتار آیی

سعدی

غزل شمارهٔ ۴۹۹

خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیییا به بستان به در حجره من بازآیی

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۰۰

تا کی‌ام انتظار فرماییوقت نامد که روی بنمایی؟

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۰۱

تو از هر در که بازآیی بدین خوبی و زیباییدری باشد که از رحمت به روی خلق بگشایی

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۰۲

تو با این لطف طبع و دل‌رباییچنین سنگین‌دل و سرکش چرایی؟

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۰۳

تو پری‌زاده ندانم ز کجا می‌آییکآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۰۴

چه روی است آن که دیدارش ببرد از من شکیباییگواهی می‌دهد صورت بر اخلاقش به زیبایی

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۰۵

خبرت خرابتر کرد جراحت جداییچو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی