گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۲۶

امروز چنانی ای پری‌رویکز ماه به حسن می‌بری گوی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۲۷

خواهم اندر پایش افتادن چو گویور به چوگانم زند هیچش مگوی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۲۸

تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سویتا کی دوم از شور تو دیوانه به هر کوی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۲۹

گل است آن یا سمن یا ماه یا رویشب است آن یا شبه یا مشک یا موی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۰

مرحبا ای نسیم عنبربویخبری زآن به خشم رفته بگوی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۱

وقت آن آمد که خوش باشد کنار سبزه جویگر سر صحرات باشد سروبالایی بجوی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۲

سرو سیمینا به صحرا می‌روینیک بدعهدی که بی ما می‌روی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۳

ای باد صبحدم خبر دلستان بگویوصف جمال آن بت نامهربان بگوی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۴

ای که به حسن قامتت سرو ندیده‌ام سهیگر همه دشمنی کنی از همه دوستان بهی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۵

اگرم حیات بخشی وگرم هلاک خواهیسر بندگی به حکمت بنهم که پادشاهی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۶

نشنیده‌ام که ماهی، بر سر نَهَد کُلاهییا سرو با جوانان، هرگز رَوَد به راهی

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳۷

ندانم از من خسته‌جگر چه می‌خواهی؟دلم به غمزه ربودی، دگر چه می‌خواهی؟

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱

هر ساعتم اندرون بجوشد خون راوآگاهی نیست مردم بیرون را

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲

عشاق به درگهت اسیرند بیابدخویی تو بر تو نگیرند بیا

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳

ای چشم تو مست خواب و سرمست شرابصاحب‌نظران تشنه و وصل تو سراب

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴

چون دل ز هوای دوست نتوان پرداختدرمانش تحمل است و سر پیش انداخت

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوختچون زهد نباشد نتوان زرق فروخت

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶

روزی گفتی: شبی کنم دلشادتوز بند غمان خود کنم آزادت.

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷

صد بار بگفتم به غلامان درتتا آینه دیگر نگذارند برت

سعدی

رباعی شمارهٔ ۸

آن یار که عهدِ دوستاری بشکستمی‌رفت و منش گرفته دامان در دست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۹

شب‌ها گذرد که دیده نتوانم بستمردم همه از خواب و من از فکر تو مست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۰

هشیار سری بُوَد ز سودای تو مستخوش آن‌که ز روی تو دلش رفت ز دست!

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۱

گر زحمت مردمان این کوی از ماستیا جرم ترش بودن آن روی از ماست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۲

وه وه که قیامتست این قامت راستبا سرو نباشد این لطافت که تراست