گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳

سرو از قدت اندازهٔ بالا بُردستبحر از دهنت لؤلؤ لالا بُردست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴

امشب که حضور یار جان افروزستبختم به خلاف دشمنان پیروزست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۵

آن شب که تو در کنار مایی روزستو آن روز که با تو می‌رود نوروزست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۶

گویند هوای فصل آذار خوشستبوی گل و بانگ مرغ گلزار خوشست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۷

خیزم بروم چو صبر نامحتملستجان در قدمش کنم که آرام دلست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۸

آن ماه که گفتی ملک رحمانستاین بار اگرش نگه کنی شیطانست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۹

آن سست وفا که یار دل‌سخت من استشمع دگران و آتشِ رخت من است

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۰

از بس که بیازرد دل دشمن و دوستگویی به گناه مسخ کردندش پوست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۱

ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوستهرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۲

چون حال بدم در نظر دوست نکوستدشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۳

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوستوان را که غم تو کشت فاضلتر ازوست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۴

گر دل به کسی دهند باری به تو دوستکت خوی خوش و بوی خوش و روی نکوست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۵

گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوستیا مغز برآیدم چو بادام از پوست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۶

گویند رها کنش که یاری بدخوستخوبیش نیرزد به درشتی که دروست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۷

شب نیست که چشمم آرزومند تو نیستوین جان به لب رسیده در بند تو نیست

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۸

با دوست چنانکه اوست می‌باید داشتخونابه درون پوست می‌باید داشت

سعدی

رباعی شمارهٔ ۲۹

بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشتسیلاب محبتم ز دامن بگذشت

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۰

روی تو به فال دارم ای حور نژادزیرا که بدو بوسه همی نتوان داد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۱

تو هرچه بپوشی به تو زیبا گرددگر خام بود اطلس و دیبا گردد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۲

نوروز که سیل در کمر می‌گرددسنگ از سر کوهسار در می‌گردد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۳

کس عهد وفا چنانکه پروانهٔ خردبا دوست به پایان نشنیدیم که برد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۴

دستارچه‌ای کان بت دلبر داردگر بویی ازان باد صبا بردارد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۵

گر باد ز گل حسن شبابش ببردبلبل نه حریفست که خوابش ببرد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۶

کس نیست که غم از دل ما داند بردیا چارهٔ کار عشق بتواند برد