گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۷

هر وقت که بر من آن پسر می‌گذرددانی که ز شوقم چه به سر می‌گذرد؟

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۸

خالی که مرا عاجز و محتال بکردخطی برسید و دفع آن خال بکرد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۳۹

چون بخت به تدبیر نکو نتوان کردبیفایده سعی و گفت و گو نتوان کرد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۰

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کردگریه‌زده خندهٔ مجازی می‌کرد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۱

ای باد چو عزم آن زمین خواهی کردرخ در رخ یار نازنین خواهی کرد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۲

آن دوست که آرام دل ما باشدگویند که زشتست بهل تا باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۳

آن را که جمال ماه پیکر باشددر هرچه نگه کند منور باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۴

آن را که نظر به سوی هر کس باشددر دیدهٔ صاحبنظران خس باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۵

هر سرو که در بسیط عالم باشدشاید که به پیش قامتت خم باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۶

گر دست تو در خون روانم باشدمندیش که آن دم غم جانم باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۷

بیچاره کسی که بر تو مفتون باشددور از تو گرش دلیست پر خون باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۸

آهو بره را که شیر در پی باشدبیچاره چه اعتماد بر وی باشد؟

سعدی

رباعی شمارهٔ ۴۹

ما را به چه روی از تو صبوری باشدیا طاقت دوستی و دوری باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۰

مشنو که مرا از تو صبوری باشدیا طاقت دوستی و دوری باشد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۱

آن خال حسن که دیدمی خالی شدوان لعبت با جمال جمالی شد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۲

دانی که چرا بر دهنم راز آمدمرغ دلم از درون به پرواز آمد؟

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۳

روزی نظرش بر من درویش آمددیدم که معلم بداندیش آمد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۴

گفتم شب وصل و روز تعطیل آمدکان شوخ دوان دوان به تعجیل آمد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۵

وقت گل و روز شادمانی آمدآن شد که به سرما نتوانی آمد

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۶

در چشم من آمد آن سهی سرو بلندبربود دلم ز دست و در پای افکند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۷

در خرقهٔ توبه آمدم روزی چندچشمم به دهان واعظ و گوش به پند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۸

گویند مرو در پی آن سرو بلندانگشت‌نمای خلق بودن تا چند؟

سعدی

رباعی شمارهٔ ۵۹

کس با تو عدو محاربت نتواندزیرا که گرفتار کمندت ماند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۰

آنان که پریروی و شکر گفتارندحیفست که روی خوب پنهان دارند