گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۱

آن کودک لشکری که لشکر شکنددایم دل ما چو قلب کافر شکند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۲

کس عیب نظر باختن ما نکندزیرا که نظر داعی تنها نکند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۳

مجنون اگر احتمال لیلی نکندشاید که به صدق عشق دعوی نکند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۴

آن درد ندارم که طبیبان داننددردیست محبت که حبیبان دانند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۵

مردان نه بهشت و رنگ و بو می‌خواهندیا موی خوش و روی نکو می‌خواهند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۶

هر چند که عیبم از قفا می‌گوینددشنام و دروغ و ناسزا می‌گویند

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۷

با دوست به گرمابه درم خلوت بودوانروی گلینش گل حمام آلود

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۸

من دوش قضا یار و قدر پشتم بودنارنج زنخدان تو در مشتم بود

سعدی

رباعی شمارهٔ ۶۹

داد طرب از عمر بده تا برودتا ماه برآید و ثریا برود

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۰

سودای تو از سرم به در می‌نرودنقشت ز برابر نظر می‌نرود

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۱

من گر سگکی زان تو باشم چه شود؟خاری ز گلستان تو باشم چه شود؟

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۲

چون صورت خویشتن در آیینه بدیدوان کام و دهان و لب و دندان لذیذ

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۳

گر تیر جفای دشمنان می‌آیددل تنگ مکن که دوست می‌فرماید

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۴

من چاکر آنم که دلی بربایدیا دل به کسی دهد که جان آساید

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۵

این ریش تو سخت زود برمی‌آیدگرچه نه مراد بود برمی‌آید

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۶

امشب نه بیاض روز برمی‌آیدنه نالهٔ مرغان سحر می‌آید

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۷

هرچند که هست عالم از خوبان پرشیرازی و کازرونی و دشتی و لُر

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۸

بستان رخ تو گلستان آرد باروصل تو حیات جاودان آرد بار

سعدی

رباعی شمارهٔ ۷۹

از هرچه کنی مرهم ریش اولیتردلداری خلق هرچه بیش اولیتر

سعدی

رباعی شمارهٔ ۸۰

ای دست جفای تو چو زلف تو درازوی بی‌سببی گرفته پای از من باز

سعدی

رباعی شمارهٔ ۸۱

تا سر نکنم در سرت ای مایهٔ نازکوته نکنم ز دامنت دست نیاز

سعدی

رباعی شمارهٔ ۸۲

نامردم اگر زنم سر از مهر تو بازخواهی بکشم به هجر و خواهی بنواز

سعدی

رباعی شمارهٔ ۸۳

ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروزخرم تن آنکه با تو باشد شب و روز

سعدی

رباعی شمارهٔ ۸۴

یا روی به کنج خلوت آور شب و روزیا آتش عشق بر کن و خانه بسوز