گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیام

رباعی ۶

تا چند زنم به روی دریاها خشتبیزار شدم ز بت‌پرستان و کُنِشْت

خیام

رباعی ۷

اسرار اَزَل را نه تو دانی و نه منوین حرفِ معمّا، نه تو خوانی و نه من

خیام

رباعی ۸

این بحرِ وجود آمده بیرون ز نهفتکس نیست که این گوهرِ تحقیق بِسُفْت

خیام

رباعی ۹

اَجرام که ساکنان این ایوان‌انداسبابِ تَرَدُّدِ خردمندان‌اند

خیام

رباعی ۱۰

دوری که در [او] آمدن و رفتنِ ماست،او را نه نهایت، نه بدایت پیداست،

خیام

رباعی ۱۱

دارنده چو ترکیبِ طِبایع آراست،از بهرِ چه اوفْکَنْدَش اندر کم‌وکاست؟

خیام

رباعی ۱۲

آنان ‌که محیطِ فضل و آداب شدند،در جمعِ کمال شمعِ اَصحاب شدند،

خیام

رباعی ۱۳

* آنان‌ که ز پیش رفته‌اند ای ساقی،در خاکِ غرور خفته‌اند ای ساقی،

خیام

رباعی ۱۴

* آن بیخبران که دُرّ‌ِ معنی سُفتند،در چرخ به انواعْ سخن‌ها گفتند؛

خیام

رباعی ۱۵

گاوی است بر آسمان قَرینِ پروین،گاوی است دگر نهفته در زیر زمین؛

خیام

رباعی ۱۶

امروز که نوبت جوانی من است،می نوشم از آن‌که کامرانی من است؛

خیام

رباعی ۱۷

گر آمدنم به من بُدی، نامَدَمی.ور نیز شدن به من بدی، کی شدمی؟

خیام

رباعی ۱۸

از آمدن و رفتنِ ما سودی کو؟وز تارِ وجودِ عمرِ ما پودی کو؟

خیام

رباعی ۱۹

افسوس که بیفایده فرسوده شدیم،وَز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم؛

خیام

رباعی ۲۰

* با یار چو آرمیده باشی همه عمر،لذاتِ جهان چشیده باشی همه عمر،

خیام

رباعی ۲۱

اکنون که ز خوشدلی به‌جز نام نمانْد،یک همدمِ پخته جز میِ خام نماند؛

خیام

رباعی ۲۲

ای‌کاش که جای آرمیدن بودی،یا این رَهِ دور را رسیدن بودی؛

خیام

رباعی ۲۳

چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر،جز دردِ دل و دادنِ جان نیست دگر؛

خیام

رباعی ۲۴

* آن‌کس که زمین و چرخِ اَفلاک نهاد،بس داغ که او بر دلِ غمناک نهاد؛

خیام

رباعی ۲۵

گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یزدان،برداشتمی من این فلک را ز میان؛

خیام

رباعی ۲۶

بر لوحْ نشانِ بودنی‌ها بوده‌است،پیوسته قلم ز نیک و بد فرسوده‌است؛

خیام

رباعی ۲۷

چون روزی و عمر بیش‌وکم نتوان‌کرد،خود را به کم و بیش دُژَم نتوان‌کرد؛

خیام

رباعی ۲۸

افلاک که جز غم نفزایند دگر؛نَنْهَند به جا تا نربایند دگر؛

خیام

رباعی ۲۹

ای آن‌که نتیجهٔ چهار و هفتی،وز هفت و چهار دایم اندر تَفْتی،