گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیام

رباعی ۳۰

* تا خاکِ مرا به قالب آمیخته‌اند،بس فتنه که از خاک برانگیخته‌اند؛

خیام

رباعی ۳۱

* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟تا کی ز زیانِ دوزخ و سودِ بهشت؟

خیام

رباعی ۳۲

* ای دل چو حقیقتِ جهان هست مَجاز،چندین چه بَری خواری ازین رنجِ دراز!

خیام

رباعی ۳۳

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی:حُکمی که قضا بُوَد ز من می‌دانی؟

خیام

رباعی ۳۴

نیکی و بدی که در نهادِ بشر است،شادی و غمی که در قضا و قدر است،

خیام

رباعی ۳۵

افسوس که نامهٔ جوانی طی شد،وان تازه‌بهار زندگانی دی شد؛

خیام

رباعی ۳۶

افسوس که سرمایه ز کَف بیرون شد،در پایِ اَجَل بسی جگرها خون شد!

خیام

رباعی ۳۷

یک‌چند به کودکی به استاد شدیم؛یک‌چند ز استادی خود شاد شدیم؛

خیام

رباعی ۳۸

یارانِ موافق همه از دست شدند،در پای اجل یکان‌یکان پَست شدند،

خیام

رباعی ۳۹

ای چرخِ فلک خرابی از کینهٔ توست،بیداد گری پیشهٔ دیرینهٔ توست،

خیام

رباعی ۴۰

چون چرخ به کام یک خردمند نگشت،خواهی تو فلک هفت شِمُر، خواهی هشت،

خیام

رباعی ۴۱

یک قطرهٔ آب بود و با دریا شد،یک ذرّهٔ خاک و با زمین یکتا شد،

خیام

رباعی ۴۲

* می‌پرسیدی که چیست این نقشِ مجاز،گر برگویم حقیقتش هست دراز،

خیام

رباعی ۴۳

جامی است که عقل آفرین می‌زندش،صد بوسه زِ مِهْر بر جَبین می‌زندش؛

خیام

رباعی ۴۴

اجزای پیاله‌ای که درهم پیوست،بشکستنِ آن روا نمی‌دارد مست،

خیام

رباعی ۴۵

عالَم اگر ازبهرِ تو می‌آرایند،مَگْرای بدان که عاقلان نگرایند؛

خیام

رباعی ۴۶

از جملهٔ رفتگانِ این راهِ دراز،بازآمده‌ای کو که به ما گوید راز؟

خیام

رباعی ۴۷

می خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفت،بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت؛

خیام

رباعی ۴۸

* پیری دیدم به خانهٔ خَمّاری،گفتم: نکنی ز رفتگان اِخباری؟

خیام

رباعی ۴۹

بسیار بگشتیم به گِرْدِ در و دشت،اندر همه آفاق بگشتیم به گشت؛

خیام

رباعی ۵۰

ما لُعْبَتِکانیم و فلک لُعبَت‌باز،از روی حقیقتی نه از روی مَجاز؛

خیام

رباعی ۵۱

ای بس که نباشیم و جهان خواهد‌بود،نی نام زِ ما و نه نشان خواهد‌بود؛

خیام

رباعی ۵۲

بر مَفْرشِ خاک خفتگان می‌بینم،در زیر زمین نهفتگان می‌بینم؛

خیام

رباعی ۵۳

این کهنه رباط را که عالم نام استآرامگَهِ اَبْلَقِ صبح و شام است،