گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۱

از تن چو برفت جان پاک من و توخشتی دو نهند بر مغاک من و تو

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۲

می‌ خور که فلک بهر هلاک من و توقصدی دارد به جان پاک من و تو

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۳

از هر چه به جز می است کوتاهی بهمی هم ز کف بتان خرگاهی به

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۴

بنگر ز صبا دامن گل چاک شدهبلبل ز جمال گل طربناک شده

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۵

تا کی غم آن خورم که دارم یا نهوین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۶

یک جرعه می کهن ز ملکی نو بهوز هرچه نه می طریق بیرون شو به

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۷

آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشیمعذوری اگر در طلبش می‌کوشی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۸

از آمدن بهار و از رفتن دیاوراق وجود ما همی گردد طی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۵۹

از کوزه‌گری کوزه خریدم باریآن کوزه سخن گفت ز هر اسراری

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۰

ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتیوز هفت و چهار دایم اندر تفتی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۱

ایدل تو به اسرار معما نرسیدر نکته زیرکان دانا نرسی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۲

ای دوست حقیقت شنو از من سخنیبا بادهٔ لعل باش و با سیم تنی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۳

ای کاش که جای آرمیدن بودییا این ره دور را رسیدن بودی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۴

بر سنگ زدم دوش سبوی کاشیسرمست بدم که کردم این عیاشی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۵

بر شاخ امید اگر بری یافتمیهم رشته خویش را سری یافتمی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۶

بر گیر پیاله و سبو ای دلجویفارغ بنشین به کشتزار و لب جوی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۷

پیری دیدم به خانهٔ خماریگفتم نکنی ز رفتگان اخباری

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۸

تا چند حدیث پنج و چار ای ساقیمشکل چه یکی چه صد هزار ای ساقی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۶۹

چندان که نگاه می‌کنم هر سوییدر باغ روان است ز کوثر جویی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۷۰

خوش باش که پخته‌اند سودای تو دیفارغ شده‌اند از تمنای تو دی

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۷۱

در کارگه کوزه‌گری کردم رایدر پایهٔ چرخ، دیدم استاد به پای

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۷۲

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی«حکمی که قضا بُود، ز من می‌دانی؟»

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۷۳

زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرریپُر کن قدحی، بخور، به من ده دگری

خیام

رباعی شمارهٔ ۱۷۴

گر آمدنم به خود بُدی، نآمدمیور نیز شدن به من بُدی، کی شدمی؟