گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۸۹۵

وسوسه تن گذشت غلغله جان رسیدمور فروشد به گور چتر سلیمان رسید

مولانا

غزل شمارهٔ ۸۹۶

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلندزانک بلندت کند تا بتواند فکند

مولانا

غزل شمارهٔ ۸۹۷

شرح دهم من که شب از چه سیه‌دل بودهر کی خورد خونِ خلق زشت و سیه‌دل شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۸۹۸

بانگ زدم من که «دل مست کجا می‌رود؟»گفت «شهنشه خموش! جانب ما می‌رود»

مولانا

غزل شمارهٔ ۸۹۹

یار مرا عارض و عذار نه این بودباغ مرا نخل و برگ و بار نه این بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۰

بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزدولی مکش تو چو تیرش که از کمان بگریزد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۱

اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشدگر این درخت بخندد از آن بهار چه باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۲

ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشدز روی پشت و پناهی که پشت‌ها همه رو شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۳

اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذاردتو هم به صلح گرایی اگر خدا بگمارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۴

ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه می‌شددرخت‌های حقایق از آن بهار چه می‌شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۵

شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداندرسید کار به جایی که عقل خیره بماند

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۶

گرفت خشم ز بستان سرخری و برون شدچو زشت بود به صورت به خوی زشت فزون شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۷

مده به دست فراقت دل مرا که نشایدمکش تو کشته خود را مکن بتا که نشاید

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۸

چو درد گیرد دندان تو عدو گرددزبان تو به طبیبی بگرد او گردد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۰۹

چه پادشاست که از خاک پادشا سازدز بهر یک دو گدا خویشتن گدا سازد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۰

بر آستانه اسرار آسمان نرسدبه بام فقر و یقین هیچ نردبان نرسد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۱

به روز مرگ چو تابوت من روان باشدگمان مبر که مرا درد این جهان باشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۲

نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنندکه سخت دست درازند بسته پات کنند

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۳

بگو به گوش کسانی که نور چشم منندکه باز نوبت آن شد که توبه‌ها شکنند

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۴

ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجودتو نفخ صوری یا خود قیامت موعود

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۵

بیا که ساقی عشق شراب‌باره رسیدخبر ببر بر بیچارگان که چاره رسید

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۶

درخت و برگ برآید ز خاک این گویدکه «خواجه هر چه بکاری تو را همان روید»

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۷

به یارکان صفا جز می صفا مدهیدچو می‌دهید بدیشان جدا جدا مدهید

مولانا

غزل شمارهٔ ۹۱۸

چو کارزار کند شاه روم با شمشادچگونه گردم خرم چگونه باشم شاد