گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

عطار

غزل شمارهٔ ۸۳۵

سرمست درآمد از سر کویناشسته رخ و گره زده موی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۳۶

نگاری مست لایعقل چو ماهیدرآمد از در مسجد پگاهی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۳۷

جان به لب آورده‌ام تا از لبم جانی دهیدل ز من بربوده‌ای باشد که تاوانی دهی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۳۸

آفتاب رویت ای سرو سهیبر همه می‌تابد الا بر رهی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۳۹

زلف تیره بر رخ روشن نهیسرکشان را بار بر گردن نهی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۰

گه به کرشمه دلم ز بر برباییگه ز تنم جان به یک نظر بربایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۱

ای راه تو را دراز نایینه راه تو را سری نه پایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۲

منم و گوشه‌ای و سوداییتن من جایی و دلم جایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۳

ز عشقت سوختم ای جان کجاییبماندم بی سر و سامان کجایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۴

از غمت روز و شب به تنهاییمونس عاشقان سودایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۵

دوش از سر بیهوشی و ز غایت خودراییرفتم گذری کردم بر یار ز شیدایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۶

سر برهنه کرده‌ام به سوداییبرخاسته دل نه عقل و نه رایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۷

ترسا بچه‌ای دیشب در غایت ترساییدیدم به در دیری چون بت که بیارایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۸

دلا در راه حق گیر آشناییاگر خواهی که یابی روشنایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۴۹

ترسا بچه‌ایم افکند از زهد به ترساییاکنون من و زناری در دیر به تنهایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۵۰

رخ تو چگونه بینم که تو در نظر نیایینرسی به کس چو دانم که تو خود به سر نیایی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۵۱

چون روی بود بدان نکویینازش برود به هرچه گویی

عطار

غزل شمارهٔ ۸۵۲

ای آفتاب رویت از غایت نکوییافزون ز هرچه دانی برتر ز هرچه گویی

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱

سبحان قادری که صفاتش ز کبریابر خاک عجز می‌فکند عقل انبیا

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲

ای مرغ روح بر پر ازین دام پر بلاپرواز کن به ذروهٔ ایوان کبریا

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۳

مورچهٔ خط تو، کرد چو موری مراکی کند ای مشک مو مور تو چندین جفا

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۴

خطاب هاتف دولت رسید دوش به ماکه هست عرصهٔ بی‌دولتی سرای فنا

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۵

اگر ز گلبن خلقش گلی به بار رسدبه حکم نیشکر آرد برون ز زهرگیا

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۶

ندارد درد من درمان دریغابماندم بی سر و سامان دریغا