گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۷

وقت کوچ است الرحیل ای دل ازین جای خرابتا ز حضرت سوی جانت ارجعی آید خطاب

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۸

بس کز جگرم خون دگرگونه چکیده استتا دست به کام دل خویشم برسیده است

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۹

بر گذر ای دل غافل که جهان برگذر استکه همه کار جهان رنج دل و دردسر است

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰

چرخ مردم خوار اگر روزی دو مردم‌پرور استنیست از شفقت مگر پرواری او لاغر است

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱

هر دل که در حظیرهٔ حضرت حضور یافتسرش سریر خود ز سرای سرور یافت

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلندزانکه بلندی دهد، تا بتواند فکند

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳

جانم ز سر کون به سودا در اوفتاددل زو سبق ببرد و به غوغا در اوفتاد

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴

هرکه بر پستهٔ خندان تو دندان داردجان کشد پیش لب لعل تو گر جان دارد

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵

دم عیسی است که بوی گل تر می‌آردوز بهشت است نسیمی که سحر می‌آرد

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶

ای پرده‌ساز گشته درین دیر پرده درتا کی چو کرم پیله نشینی به پرده در

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷

ای چراغ خلد ازین مشکوةمظلم کن کنارتو شوی نور علی نور که لم تمسسه نار

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸

ای در غرور نفس به سر برده روزگاربرخیز و کارکن که کنون است وقت کار

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹

دلا گذر کن ازین خاکدان مردم خوارکه دیو هست درو بس عزیز و مردم خوار

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰

آنچه در قعر جان همی‌یابممغز هر دو جهان همی‌یابم

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱

دلی پر گوهر اسرار دارمولیکن بر زبان مسمار دارم

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲

نه پای آنکه از کرهٔ خاک بگذرمنه دست آنکه پردهٔ افلاک بر درم

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳

آتش تر می‌دمد از طبع چون آب ترمدر معنی می‌چکد از لفظ معنی‌پرورم

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴

اگر به مدت جاوید ذره‌های جهانسخن‌سرای شوندی به صدر هزار زبان

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵

ای هم‌نفسان تا اجل آمد به سر مناز پای درافتادم و خون شد جگر من

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶

ای روی درکشیده به بازار آمدهخلقی بدین طلسم گرفتار آمده

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷

مکن مدار برای من ای پسر روزهکه کرد عارض سیمین تو چو زر روزه

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸

ای حلقهٔ درگاه تو هفت آسمان سبحانهوی از تو هم پر هم تهی هر دو جهان سبحانه

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹

الا ای یوسف قدسی برآی از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو که مرد عالم جانی

عطار

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰

گر سخن بر وفق عقل هر سخنور گویمیشک نبودی کان سخن بر خلق کمتر گویمی