گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۱

کند به راه تو پامال آسمان ما راحباب آبله ی پاست موج دریا را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۲

احتراز از عشق کی باشد دل دیوانه راشعله از مستی بود مهتاب این پروانه را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۳

گریه طوفان می کند از نکهت محبوب ماهمچو دریا باد باشد باعث آشوب ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۴

می دهد سیل سراغ ره ویرانه ماچون صدف در بغل موج بود خانه ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۵

عشق دیگر در فغان آورده ناقوس مراغنچه گلبرگ آتش کرده فانوس مرا

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶

آن بلبلم که هرگاه از دل کشم فغان رااز خون چو ساغر می پر سازم آشیان را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷

تا به کی آن آهوی وحشی نگردد رام ماز انتظار او غبار آورد چشم دام ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۸

نتوان گفت به رویش سخن آینه رانسبتی با تن او نیست تن آینه را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۹

سینه ریشانیم و دارد آن دهن درمان ماای نمکدان لب لعل تو مرهم دان ما

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۲۰

از بس که بیازرد دل دشمن و دوستگویی به گناه مسخ کردندش پوست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۰

بس است شاهد مستی همین گلستان راکه فاش کرده همه رازهای پنهان را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۱

ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ماپر خاک شد چو حلقه ی دام آشیان ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۲

خوش آن زمان که سر مهر بود خوبان راکرشمه منع نمی کرد آه و افغان را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۳

آیینه کجا دیده ست رخسار چو ماهش رابا سرمه چه آمیزش مژگان سیاهش را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴

نگاه باغبانم می پرستم لاله و گل راکنم چون موی پیغمبر زیارت شاخ سنبل را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵

فلک نبود به مستی حریف ناله ماچو لاله ریخت از آن سرمه در پیاله ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶

می جهد برق ز آه دل غم پیشه ماشعله دارد حذر از تیر نی بیشه ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷

چو غنچه نیست نهان از کسی دفینه ماکف گشاده بود همچو گل خزینه ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸

مدعی کو تا چراغ محفلم بیند تراغافل از راه آید و در منزلم بیند ترا

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹

منم آن مرغ که دل نوحه طراز است مراقفسی تنگ تر از چنگل باز است مرا

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۲۱

ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوستهرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰

نشد درست به هندوستان شکسته مانماز بود در او کار دست بسته ما

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۱

تماشایش برد از آهوی وحشی تک و دو راز رفتن بازدارد حیرتش عمر سبکرو را

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۲

ای قناعت مژده ای ده شاه هفت اقلیم رااز کلاه فقر و بردارش ز سر دیهیم را