گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۰۷

مدعی گر نکند بحث سخن دلگیر استدر جدل گوش و زبانش سپر و شمشیر است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۰۸

دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ استچگونه گل نشود غنچه گلستان تنگ است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۰۹

لاله را با روی او تاب قدح نوشی کجاستسرو را با قد او سامان همدوشی کجاست

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۲۶

گویند رها کنش که یاری بدخوستخوبیش نیرزد به درشتی که دروست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۰

شعله ی رسوایی منصور خس پوش من استمایه ی حلاجی او پنبه ی گوش من است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۱

شد خزان و در چمن رنگ دگر افلاک ریختبرگ جمعیت فراهم کن که برگ تاک ریخت

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۲

مغفر و خفتان به میدان محبت ننگ ماستهمچو کشتی گیر عریانی سلاح جنگ ماست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۳

به بوی خرقه گلم در چمن عنانگیر استز شوق شال سرم را هوای کشمیر است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۴

گل این باغ را ساغر ز می شام و سحر خالی ستچو بیند تاج خود را لاله گوید جای سر خالی ست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۵

نظاره ی تو ز بس دلفریب افتاده ستشکست در صف صبر و شکیب افتاده ست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۶

ساقی چه دهی پند من این بزم شراب استاز گریه مرا منع مکن عالم آب است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۷

ما را نه سر گل نه تمنای گلاب استدر مجلس مستان عرق فتنه شراب است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۸

چشم تو ز بیماری خود بر سر ناز استمژگان تو همچون شب بیمار دراز است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۱۹

آتش گل را اگر باشد شراری خال اوستگر چراغ آیینه ای دارد گل تمثال اوست

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۲۷

شب نیست که چشمم آرزومند تو نیستوین جان به لب رسیده در بند تو نیست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۰

می توان رفتن ز کویش لیک حسرت در قفاستخار خار آرزو ما را درین ره خار پاست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۱

دارد حذر ز فتنه ی او هر که عاقل استهمچون شراب کهنه جهان پیر جاهل است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۲

آمد بهار و ابر هوادار ما شده ستتا رفته می ز شیشه به ساغر هوا شده ست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۳

تا سحر امشب شراب ناب می باید گرفتخون بهای شمع از مهتاب می باید گرفت

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۴

صد نشان خاک مرا از اثر عصیان استیکی از جمله ی آنها گل نافرمان است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۵

درین بساط که نقشی به مدعا ننشستکسی به پیش نیامد که بر قفا ننشست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۶

خزان ببین که چمن را چگونه جان داده ستبهار رفته و جا را به این خزان داده ست

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۷

چشم من حلقه ای از سلسله دست من استدانه مرغ دلم آبله دست من است

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۱۲۸

گدای کوی خراباتم و غمم این استکه باده آتش سوزان و کاسه چوبین است