گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۵۶

ز می به آب فتادن مرا زیان داردشکسته رنگی من بار زعفران دارد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۵۷

همچو مرغ از دست من پیمانه مل می پرددامن گل از کفم چون بال بلبل می پرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۵۸

چو شعله آن گل رویم به روی خار کشیدبه جای سرمه به چشمم خط غبار کشید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۵۹

ساقی ما که بسی چشم و دل از پی داردهم می و هم مژه دارد دگری کی دارد

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۶۱

آن کودک لشکری که لشکر شکنددایم دل ما چو قلب کافر شکند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۰

عشق آشوب دل و جوش درون می آردگل این باغ نبویی که جنون می آرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۱

از دیر و کعبه تا به دو جانب دو خانه ماندچون قبضه ی کمان دل ما در میانه ماند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۲

دلم به سینه ز ننگ سخنوری خون شدنیم غلام کسی نامم از چه موزون شد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۳

چشم پرافسون او سحرآفرینی می کندتیر مژگانش ز شوخی دل نشینی می کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۴

همای شوق من بر قاف همت آشیان داردقناعت می کند تا در تن خود استخوان دارد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۵

دلم آسوده شد تا در خم زلفش مکان داردچو آن مرغی که بر شاخ بلندی آشیان دارد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۶

وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرددست خود سبزه سوی گردن مینا ببرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۷

ای به خورشید سیاهی زده از روی سفیدماه نو را ز رهت گرد بر ابروی سفید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۸

ز گریه گشت مرا دیده ی خراب سفیدبه رنگ گل که شود در میان آب سفید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۶۹

چشم توام ز هوش تهیدست می کندیک سرمه دان شراب مرا مست می کند

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۶۲

کس عیب نظر باختن ما نکندزیرا که نظر داعی تنها نکند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۰

شورش منصور را آخر سرم معراج شدمغزم از آشفتگی چون پنبه حلاج شد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۱

دلم در باغ نتوانست امشب خواب راحت کردسحر را شورش مرغان به من صبح قیامت کرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۲

دلم چو لاله در اطراف باغ می رقصدجنون ز بوی گلم در دماغ می رقصد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۳

از گریبان سر نیاوردم برون تا چاک شددست بر سر داشتم چندان که دستم خاک شد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۴

به دست آیینه از عکس رخش گلدسته را ماندز شانه زلف او هندوی ترکش بسته را ماند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۵

چو آیینه خیالش در دلم بسیار می گرددتذروی در میان سبزه زنگار می گردد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۶

خون بی تابان به محشر نیست بی گفت و شنیدکشتن سیماب دارد دعوی خون شهید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۷۷

نوبهار آمد که روی باغ را گلگون کندسوز را در رقص آرد بید را مجنون کند