گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۰

دل پی لاله رخان همچو صبا می گرددهیچ کس نیست بپرسد که کجا می گردد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۱

چندروزه زندگی بر ما گرانی می کندخضر دایم در جهان چون زندگانی می کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۲

دلم از رهگذر فقر حکایت نکندحکم شاه است که درویش شکایت نکند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۳

معشوق ما به جلوه چو آهنگ می کندجا را به گل رخان چو قبا تنگ می کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۴

لطف ساقی خار از پهلوی آتش می کشدشیشه ی می آب را بر روی آتش می کشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۵

مستان تواند خسته ای چندچون توبه ی خود شکسته ای چند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۶

شراب صحبت اهل جهان صداع آردجنون کجاست که سنگ از پی نزاع آرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۷

به بی پروایی ما غافلان تقدیر می خنددچو شیری کز کمین بر شوخی نخجیر می خندد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۸

به عشق کار جز از دست من نمی آیدبیار تیشه که از کوهکن نمی آید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۳۹

چه شد نگاه تو گر شرم ما نگه داردکه آشنا طرف آشنا نگه دارد

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷۹

از هرچه کنی مرهم ریش اولیتردلداری خلق هرچه بیش اولیتر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۰

از غم هرکسی این سوخته تن می لرزدتیشه بر کوه زنی خانه ی من می لرزد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۱

سوی وطن ز ناله ام آشوب می بردقاصد دلش خوش است که مکتوب می برد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۲

چو در غمخانه ما آید آن دلبر نمی مانداگر ماند شبی ماند شب دیگر نمی ماند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۳

کینه ما را از او صبر و تحمل می کشدانتقام از یار بی پروا تغافل می کشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۴

دو روز عمر که خواه و نخواه می گذردچنان که می بری آن را به راه می گذرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۵

بهار رفت و دل از ابر کامیاب نشدپیاله ای نگرفتم که آفتاب نشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۶

دل در سواد زلف تو بیهوش می شوددر شب چراغ آینه خاموش می شود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۷

مشاطه را جمال تو دیوانه می کندکآیینه را خیال پریخانه می کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۸

در قید محبت دل ناشاد نباشدیک صید ندیدیم که آزاد نباشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۴۹

در بیابان هرکه یاد آن خم کاکل کندجلوه چون آب روان در سایه سنبل کند

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۸۰

ای دست جفای تو چو زلف تو درازوی بی سببی گرفته پای از من باز

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۵۰

بی سبب مردم به قید نام و ننگ افتاده اندهمچو خیل مور در این راه تنگ افتاده اند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۵۱

در آزار دلم طفلی که از گردون سبق داردز شرم کشتنم شمشیرش از جوهر عرق دارد