شعرِ فارسی

ابلق ایام را تا بر نشیند میرود

شمارهٔ ۱۲۸

سبز خنگ چرخ پیش قدر او پالادۀ

در آن زمین که خلافش بود نیارد رست

شمارهٔ ۱۲۹

ز هیچ باغ درخت و ز هیچ راغ گیاه

بهر تلی بر از خسته گروهی

شمارهٔ ۱۳۰

بهر غفچی بر از فر خسته پنجاه

همی بوستان سازی از دشت او

شمارهٔ ۱۳۲

چمنهاش پر لاله و چاوله

همیشه بود نعمتت را خورنده

شمارهٔ ۱۳۳

چه آزاد و بنده چه خرد و چه رنده

گل سوری بماه اندر شکفته

شمارهٔ ۱۳۴

بر او بر کژدم جراره خفته

ای ماه سیه پوش تو روشن شده ماهی

شمارهٔ ۱۳۵

هم شمع سرای من و هم پشت سپاهی

ای ترک میر فتنه یغما و خلخی

شمارهٔ ۱۳۶

هم سرو مشک زلفی و هم ماه گلرخی

ز زلف تو برده ست شبوی بوی

شمارهٔ ۱۳۷

ازو گشت پر مشک مشکوی و کوی

حلقه زلفش به گل بر غالیه دارد همی

شمارهٔ ۱۳۸

گل به بوی غالیه سنبل به بار آرد همی

گویم ز دل خویش دهانت کنم ای دوست

شمارهٔ ۱۳۹

گوید نتوان کرد ز یک نقطه دهانی

جزوی و کلی از دو برون نیست آنچ هست

شمارهٔ ۱۴۰

جز وی همه تو بخشی و کلی همه خدای

چون دو رخ او گر قمرستی بفلک بر

شمارهٔ ۱۴۱

خرشید یکی ذره ز نور قمرستی

فغان از آن دو سیه زلف و غمزگان که همی

شمارهٔ ۱۴۲

بدین زره ببری و بدان ز ره ببری

خوارزم گرد لشکرش ار بنگری همی

شمارهٔ ۱۴۳

بینی علم علم تو بهر دشت و کردری

الا تا همی بتابد بر چرخ کوکبی

شمارهٔ ۱۴۴

الا تا همی بماند بر خاک پیکری

جهانرا اگر چه هست فراوان کده رسد

شمارهٔ ۱۴۵

هم از بندگانش هر کده را کدیوری

من طالب خنج تو شب و روز

شمارهٔ ۱۴۶

اندر پی کشتنم چرایی

ز پالان فزونست ریش رشید

شمارهٔ ۱۴۷

تنیده در آن خانه صد دیو پای

بحر رمل

بر فکن برقع از آن رخسار سیغتا برآید آفتاب از زیر میغ

بجستند تاراج و زشتیش را

شمارهٔ ۱

بآکج کشیدند کشتیش را

زنی مرتن شاه را بد بلا

شمارهٔ ۲

زن بد کنش نام او ماشلا

ز فزیدیوس و ز دیفیریا

شمارهٔ ۳

چه مایه شبه شد به لوقاریا

دل دمخسینوس شد ناشکیب

شمارهٔ ۴

کخ در کار عذار چه سازد فریب