شعرِ فارسی

شمارهٔ ۵۸ - یارمستقیم

گر دل دهی به ما ده عاشق که ما امینیمبا آن که دل به ما داد ما روز و شب قرینیم

شمارهٔ ۶۰ - اندر سایه طوبی

اشک سرخ و روی زرد من گواه است ای کریمبرکمال عشق دیدار تو بالله العظیم

شمارهٔ ۶۳ - محی دل افگار

کاسه سر شد سفال و دیده گریان همانتن به کویت خاک گشته ناله و افغان همان

شمارهٔ ۶۴ - ناله های من

من که هستم زنده دور از دلربای خویشتنگر برفتم می کشد بازم به جای خویشتن

شمارهٔ ۶۵ - مجال صحبت در خلوت

مجالی کی بود با تو حدیث خویشتن گفتنکه پیش چون تو بدخو یی نمی آرم سخن گفتن

شمارهٔ ۶۶ - طلب آمرزش

نه چندانی گنه کار م که شرح آن توان دادنخداوندا به روی من نیاری وقت جان دادن

شمارهٔ ۶۸ - گر تو طلبی داری

گر تو طلبی داری بیداری شب ها کوبا ذکر خدا بودن در خلوت تنها کو

شمارهٔ ۷۰ - من که‌ام!

من کی ام رسوای شهر و عاشق دیوانه ایآشنا با هر غمی وز خویشتن بیگانه ای

شمارهٔ ۷۳ - برون آ شهسوارا

برون آ شهسوار من تعلل بیش از این تا کیز حد بگذشت مشتاقی تحمل بیش از این تا کی

شمارهٔ ۷۴ - بی وفا

بی وفا یارا چنین تا کی جفا کاری کنینیست وقت آن که به یک خنده وفاداری کنی

ای بخت اگر حامی شوی سعیی کنی در کار من

شمارهٔ ۱۰۰۱

باشد که هم یاری کند روزی دل نایار من

اگر دست واگیری از کار من

شمارهٔ ۱۰۰۲

نماند زمن جز من ای یار من

ای که ندانی که چیست حال من و یار من

شمارهٔ ۱۰۰۳

بیش ملامت مکن غافلی از کار من

حذر کن ز آه جهان گیر من

شمارهٔ ۱۰۰۴

که ناگه خورد بر هدف تیر من

یا رب آزاد کن مرا از من

شمارهٔ ۱۰۰۵

برهانم ز دست آهرمن

تا از بر من رفتی رفته ست قرار از من

شمارهٔ ۱۰۰۶

زارم چو میان تو ای کرده کنار از من

الغیاث از هم نشینان خیال آمیز من

شمارهٔ ۱۰۰۷

شادی روی سحرخیزان شب خون ریز من

مرا که دوست تو باشی نترسم از دشمن

شمارهٔ ۱۰۰۸

اگر جهان به سرآید من و تو و تو و من

جان من و عقل من و هوش من

شمارهٔ ۱۰۰۹

هر سه به یک ره شده فرتوش من

ای سر کوی تو منزل گه آسایش من

شمارهٔ ۱۰۱۰

خجل از مصقلۀ جود تو آرایش من

کس ندارد خبر از واقعه مشکل من

شمارهٔ ۱۰۱۱

حاصلی نیست ز اندیشه بی حاصل من

ماه من ای سرو سیم اندام من

شمارهٔ ۱۰۱۲

از دهانت کی برآید کام من

باد صبا هر نفس تازه کند جان من

شمارهٔ ۱۰۱۳

کز نفسش می دمد بوی گلستان من

ای عشق تو از بدو کن در جان من

شمارهٔ ۱۰۱۴

چشمی فکن بر دیده ی گریان من