شعرِ فارسی

بیار از آن لب شیرین تر از شکر بوسه

شمارهٔ ۱۰۹۴

بده ز حقه ی لعل پر از گهر بوسه

زین پیش اگر مجنون دیوانه بد اکنون که

شمارهٔ ۱۰۹۵

از شبنم عشق او یک قطره و جیحون که

ای رشک برده در باغ از عارض تو لاله

شمارهٔ ۱۰۹۶

خون کرده ناف آهو در تبت از کلاله

از نفس دوست شد مریم جان حامله

شمارهٔ ۱۰۹۷

معتقد و اعتراف معترض و ولوله

زهی از عنبر سارا نغوله

شمارهٔ ۱۰۹۸

کمندست آن که داری یا نغوله

غلام ساقی خویشم که از شراب شبانه

شمارهٔ ۱۰۹۹

ز بامداد کند چشمة حیات روانه

گران جانی مکن یارا مشو در خواب مستانه

شمارهٔ ۱۱۰۰

چو بانگ صبح بشنیدی سبک برخیز مردانه

شماره ۴ - در توحید و منقبت

ای ز آفتاب صنع تو یک ذره کایناتفیض تو عقل را مدد و روح را حیات

مسلمانان دگرباره به کوی افتادم از خانه

شمارهٔ ۱۱۰۱

ندانم تا چه بودستم که نه خویشم نه بیگانه

غریبا گر خبر داری ز خانه

شمارهٔ ۱۱۰۲

فرود آی و مکن چندین بهانه

تا قدم در ره مردان ننهی مردانه

شمارهٔ ۱۱۰۳

لاف مردی مزن ای خواجه نافرزانه

میان من و دوست چون شد یگانه

شمارهٔ ۱۱۰۴

نماند به جز دوست کس در میانه

منم آن زاهد دور زمانه

شمارهٔ ۱۱۰۵

که باشم ساکن خمارخانه

سگالی هست ما را در میانه

شمارهٔ ۱۱۰۶

که می باید شدن با او روانه

ای یار برون شو از میانه

شمارهٔ ۱۱۰۷

تا باز بدو شوی یگانه

تو مرا هم نفس دیرینه

شمارهٔ ۱۱۰۸

من همان احمدک پارینه

خوشا آب انگور در آبگینه

شمارهٔ ۱۱۰۹

چو سیماب لرزان درون قنینه

دلم بر آتش هجران بسوخت زار اندوه

شمارهٔ ۱۱۱۰

رخم به خون جگر کرد لاله زار اندوه

هر کجا برفکند قامت جانان سایه

شمارهٔ ۱۱۱۱

گوهر از سنگ برآرد اثر آن سایه

نگاه می کنم از هر چه آفرید خدای

شمارهٔ ۱۱۱۲

مرا سه چیز خوش آمد درین بهشت سرای

ای به خورد و خواب قانع هم چو حیوان از غذای

شمارهٔ ۱۱۱۳

یک نفس زین چارچوب طبع حیوانی برآی

که می برد خبر از من بدان جهان آرای

شمارهٔ ۱۱۱۴

که زینهار تو و عهد من برای خدای

روی زیبا به تو گفتم که میارای میارای

شمارهٔ ۱۱۱۵

فتنه بر فتنه منه حسن میفزای میفزای

غم نخواهم خورد گر دنیا سرآید گو سرآی

شمارهٔ ۱۱۱۶

مطربا خوش می زن و خوش می خور و خوش می سرای