شعرِ فارسی

ختنی جمالی ای جام حبشی چه نام داری

شمارهٔ ۱۱۹۲

بجز از خطی و خالی ز حبش کدام داری

بتا بر سرو می گویند خورشید روان داری

شمارهٔ ۱۱۹۳

بر آن خورشید نرگس با سمن با ارغوان داری

دلبرا با ما سر پیوند داری یا نداری

شمارهٔ ۱۱۹۴

راست برگو الله الله راست داری یا نداری

من نه آنم به حقیقت که تو می پنداری

شمارهٔ ۱۱۹۵

بی خبر باش گر از من خبری می داری

گر تو در این بیابان برگ سفر نداری

شمارهٔ ۱۱۹۶

هش دار تا به عمیا سر بر خطر نداری

گر سر و برگ بلای عشق نداری

شمارهٔ ۱۱۹۷

ور دل و جان از برای عشق نداری

به بالینم فراز آمد میان خواب و بیداری

شمارهٔ ۱۱۹۸

بتی ماهی نمی دانم سروشی بود پنداری

بامن ای یار ندانم سر یاری داری

شمارهٔ ۱۱۹۹

من برآنم همه باری که نداری داری

بی می منشین اگر دلی داری

شمارهٔ ۱۲۰۰

وز عمر امید حاصلی داری

شمارهٔ ۱ - گرم رو باش

ای دل ز بلا مکن تحاشیجان بر سر دل چرا نباشی

زود به کردم من بی صبر داغ خویش را

شمارهٔ ۱

اول شب می کشد مفلس چراغ خویش را

شام خطت گرفته ز صبح آفتاب را

شمارهٔ ۲

زان روز خوش نمانده جهان خراب را

بی حرز شعله نگذرد از پیش داغ ما

شمارهٔ ۳

پروانه احتراز کند از چراغ ما

به پیامی که کند باد صبا یاد مرا

شمارهٔ ۴

روم از دست ندانم که چه افتاد مرا

تا بود گریه کی آباد شود خانه ما

شمارهٔ ۵

جغد را پای به گل رفته به ویرانه ما

اگرچه خدمت مسجد نشد حواله ما

شمارهٔ ۶

چراغ میکده روشن شد از پیاله ما

پژمردگی نبرد بهار از گیاه ما

شمارهٔ ۷

چون لاله جزو تن شده بخت سیاه ما

خوشدل کند خیال تو هجران کشیده را

شمارهٔ ۸

آتش گل است دیده گلشن ندیده را

ز نقش کینه چو پاک است لوح سینه ما

شمارهٔ ۹

به دوستی که تو هم دل بشو ز کینه ما

از جا نبرد صحبت اهل هوس مرا

شمارهٔ ۱۰

آتش نیم که تیز کند خار و خس مرا

تا ز رویش گلستان کردم نگاه خویش را

شمارهٔ ۱۱

خود زدم آتش به دست خود گیاه خویش را

ز رشک باد صبا گرچه سوخت جان مرا

شمارهٔ ۱۲

ولی ز برگ گل آراست آشیان مرا

کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را

شمارهٔ ۱۳

آورم شمع و بدست آرم دل پروانه را

کی حرف ملامت شکند خاطر ما را

شمارهٔ ۱۴

خصمی به چراغم نبود باد صبا را