ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۸۴۷ شعر
عطار نیشابوری۵۰۶۴ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۸۵ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

حال‌وهوا

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قدسی مشهدی

آن غنچه ام که راز دلم بر ملا نشد

شمارهٔ ۲۱۵

گر شد زبان به شکوه رضا دل رضا نشد

قدسی مشهدی

در چمن کی دلم از فیض هوا بگشاید

شمارهٔ ۲۱۶

پرده بگشا که ز رویت دل ما بگشاید

قدسی مشهدی

هرکجا زنده دلان شست دعا بگشایند

شمارهٔ ۲۱۷

باورم نیست که یک تیر خطا بگشایند

قدسی مشهدی

یا رب چرا به درد دلم دیروا رسید

شمارهٔ ۲۱۸

از دل شکستنم به دلش چون صدا رسید

قدسی مشهدی

آهم از پیچیدگی چون رشته تن را تاب داد

شمارهٔ ۲۱۹

اضطرابم اشک را خاصیت سیماب داد

قدسی مشهدی

رنجیدن تو باعث نومیدی من شد

شمارهٔ ۲۲۰

پیراهن امید مرا بی تو کفن شد

قدسی مشهدی

به عزم جلوه چو آن گلعذار برخیزد

شمارهٔ ۲۲۱

نشان عافیت از روزگار برخیزد

قدسی مشهدی

چون کشته نگاه تو سوی کفن رود

شمارهٔ ۲۲۲

جان ز تن برون شده بازش به تن رود

قدسی مشهدی

لبت به خنده شیرین چو همنفس گردد

شمارهٔ ۲۲۳

به گرد لعل تو روح الامین مگس گردد

قدسی مشهدی

ز چشمم بی تو شب چندان سرشک لاله گون افتد

شمارهٔ ۲۲۴

که هرجا پا نهد اندیشه در دریای خون افتد

قدسی مشهدی

می را چو آب لعل تو بر خود حلال کرد

شمارهٔ ۲۲۵

گویا که خون بی گنهانش خیال کرد

قدسی مشهدی

نشاه می خواستم از باده خمارم دادند

شمارهٔ ۲۲۶

روز روشن طلبیدم شب تارم دادند

قدسی مشهدی

من و آیینه حسنی که تابش را بسوزاند

شمارهٔ ۲۲۷

دلم را سجده های گرم او ابرو بسوزاند

قدسی مشهدی

نوک مژگان چه حیرت گر ز دلها بگذرد

شمارهٔ ۲۲۸

دل چه باشد تیر عشق از سنگ خارا بگذرد

قدسی مشهدی

ناله ای کردم خروش اهل شیون تازه شد

شمارهٔ ۲۲۹

بلبلان را شیوه افغان گلشن تازه شد

قدسی مشهدی

در هجرت از شکست دلم را اثر نماند

شمارهٔ ۲۳۰

زین پیش بی تو بود قرارم دگر نماند

قدسی مشهدی

اسیر عشق تو از ننگ کفر و دین میرد

شمارهٔ ۲۳۱

کسی که غیرت عشقش بود چنین میرد

قدسی مشهدی

مسیح دید لبت رنگ او دگرگون شد

شمارهٔ ۲۳۲

ز سحر غمزه ات اعجاز را جگر خون شد

قدسی مشهدی

گر گشایم لب دمی عالم پر افغان می شود

شمارهٔ ۲۳۳

گر کنم دور آستین از دیده طوفان می شود

قدسی مشهدی

کی دواجو بود آن دل که ز دردش دم زد

شمارهٔ ۲۳۴

داغ بی دردی آنم که دم از مرهم زد

قدسی مشهدی

ز دلها درد دل برداشتن هم عالمی دارد

شمارهٔ ۲۳۵

به بالای غم من ریز گو هرکس غمی دارد

قدسی مشهدی

بهر هر دیوانه گر ویرانه ای پیدا شود

شمارهٔ ۲۳۶

کی من بی خانمان را خانه ای پیدا شود

قدسی مشهدی

زورم به یک اشاره ابرو نمی رسد

شمارهٔ ۲۳۷

هرگز به ناتوانی من مو نمی رسد

قدسی مشهدی

عالمی بر خویش بالیدم چو از من یاد کرد

شمارهٔ ۲۳۸

بنده ام تا کرد گویی بنده ای آزاد کرد