شعرِ فارسی

شمارهٔ ۱۳ - در توصیف باغ الهی

بود باغ جنان باغ الهیبچین زو کام دل چندان که خواهی

شمارهٔ ۱۴ - تعریف نورباغ

بهشت جاودانی نورباغ استکه این معموره را چشم و چراغ است

شمارهٔ ۱۵ - در تعریف باغ بحرآرا بر لب دریا

ز دریا باغ بحرآرا نمایانچو از آیینه عکس روی جانان

شمارهٔ ۱۶ - تعربف تالاب صفاپور

بود جام جهان بین گرچه پرنورندارد نور تالاب صفاپور

شمارهٔ ۱۷ - تعریف ورود شاهجهان به کشمیر

کند طاووس کشتی بر هما نازکه جا در زیر چترش کرده شهباز

شمارهٔ ۱۸ - تعریف چشمه اچول

اگر عمر ابد خواهی در ایامز آب چشمه اچول طلب کام

شمارهٔ ۱۹ - تعریف باغ بیگم‌آباد

چو آمد سوی باغ بیگم آبادصبا در رعشه جاوید افتاد

شمارهٔ ۲۰ - تعریف باغ آصف‌آباد

چو آمد سوی باغ آصف آبادسلیمان ملک خود را رونما داد

شمارهٔ ۲۱ - تعریف چشمه ورناک

خضر سرچشمه ورناک جویدکه دست از چشمه حیوان بشوید

شمارهٔ ۲۲ - صدای سروش برای ثناگستری چمن کشمیر

مرا این نغمه مالد دم به دم گوشکه بلبل در چمن عیب است خاموش

شمارهٔ ۲۳ - در تعریف پیرپنجال

در باغ بهشت است این که الحالبرآورده به سنگش پیرپنجال

شمارهٔ ۲۴ - مدح شاهجهان و پایان کلام

کف قدرت پس از مقصود ایجادجهان را زینت از شاه جهان داد

شمارهٔ ۲۵ - در توصیف باغ جهان‌آرای اکبرآباد

تعالی لله ازین باغ دل افروزکه شامش راست فیض صبح نوروز

شمارهٔ ۲۶ - در توصیف شکارگاه شاه جهان در پالم

زهی صیدگاه شهنشاه دینکه صیاد دوران ندیدش قرین

شمارهٔ ۲۷ - در توصیف جلد کتابی سلطنتی

صدف وار این جلد گوهرنگارلبالب بود از در شاه وار

شمارهٔ ۲۸ - تعریف تخت سلطنتی و تاریخ ساخت آن

زهی فرخنده تخت پادشاهیکه شد سامان به تایید الهی

شمارهٔ ۲۹ - وصف خوابگاه شاهی

زهی عالی بنا کز پایداریبقا را کرده تعلیم استواری

شمارهٔ ۳۰ - در وصف ناتوانی و بیماری

مسلمانان فغان زین ناتوانیکه دارد در گمانم زندگانی

شمارهٔ ۳۱ - تعریف توکل و قصه رهزن فقیر شده و حال بت‌پرست تارک دنیا

زنده دلی بهر تماشای هندرفت ز کشمیر به اقصای هند

شمارهٔ ۳۲ - مذمّت مدح خسان و فواید هجو ایشان و مذمّت شعرای طامع و کاذب

دوش به رسواشدن عالمیبود سرم بر سر زانو دمی

شمارهٔ ۳۳ - در شکایت از احوال خود و ستایش عشق

من چه کسم غم زده بی کسیبر سر گرداب ملامت خسی

شمارهٔ ۳۴ - در مذمّت سخن‌ناشناسان

سهل دان حرف منکران سخنکه ندانند قدر و شان سخن

به نام خدایی که روز نخست

بخش ۱

به پیمانه ام کرد پیمان درست

سخن بهر جسم زبان است جان

بخش ۲

سخن بس گرامی ترست از زبان