ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

صامت بروجردی

خنده ات نوش لب ز آب بقا شیرین تر است

شمارهٔ ۱۷

نزد ما نفرین تلخت از دعا شیرین تر است

صامت بروجردی

اطراف رخت را خط شبرنگ گرفته است

شمارهٔ ۱۸

افسوس که آن آینه را زنگ گرفته است

صامت بروجردی

ز خوب و زشت جهان یار ما به ما کافی است

شمارهٔ ۱۹

اگر وفا نکن با کسی جفا کافی است

صامت بروجردی

گرچه هر تیر جفا کز تو رسد مطلوبست

شمارهٔ ۲۰

خود بگو عاشق بیچاره مگر ایوبست

صامت بروجردی

جلوه گر گردد چو حسن او را جفایی لازمست

شمارهٔ ۲۱

عشق چون شد پرده در او را وفایی لازمست

صامت بروجردی

در سر کوی وفا عشاق را منزل یکی ست

شمارهٔ ۲۲

گر کم و بیشت تخم معرفت حاصل یکی ست

صامت بروجردی

کشتن منصور نزد عاشقان دشوار نیست

شمارهٔ ۲۳

چون کند عاشق که در این دوره دیگر دار نیست

صامت بروجردی

مرد خدا فریفته مال و جاه نیست

شمارهٔ ۲۴

در بند مال و دولت و تاج و کلاه نیست

صامت بروجردی

به غیر جلوه رویت مرا بهاری نیست

شمارهٔ ۲۵

دگر مرا به خزان و بهار کاری نیست

صامت بروجردی

جز مهر تو ای مه سروکارم به کسی نیست

شمارهٔ ۲۶

جز خاک سر کوی تو بر سر هوسی نیست

صامت بروجردی

فلک همان نه تو را مهربان به ما نگذاشت

شمارهٔ ۲۷

به هیچ دور دو دل با هم آشنا نگذاشت

صامت بروجردی

مرد عاشق پیشه از کفران نعمت ننگ دارد

شمارهٔ ۲۸

هرچه معشوق از تغافل کار بر وی تنگ دارد

صامت بروجردی

خوش آن تنی را که مو به موی شکنج زلفت بتاب دارد

شمارهٔ ۲۹

خوش آن دلی را که آرزوی خیال رویت کباب دارد

صامت بروجردی

ای دل از این ناله گر تاثیر می خواهی ندارد

شمارهٔ ۳۰

با دمی زان لعتب کشمیر می خواهی ندارد

صامت بروجردی

سر دار محبت سر فرازی برنمی دارد

شمارهٔ ۳۱

اناالحق گفتن منصور بازی برنمی دارد

صامت بروجردی

قیمت به خود از عشق تو ارزان بگذارد

شمارهٔ ۳۲

خواهد که دلم پا به سر جان بگذارد

صامت بروجردی

طره صیادی مرا در زلف خود زنجیر کرد

شمارهٔ ۳۳

تار مویش را به سحر غمزه طوق شیر کرد

صامت بروجردی

غمت آن روز که جا در دل ویرانم کرد

شمارهٔ ۳۴

سیر از سیر و صفای گل و بستانم کرد

صامت بروجردی

دو شینه دل از دوری دلبر گله می کرد

شمارهٔ ۳۵

تنگ از طمع وصل بخود حوصله می کرد

صامت بروجردی

دلم بهانه رویت زیاد می گیرد

شمارهٔ ۳۶

به شوق وصل تو فال زیاد می گیرد

صامت بروجردی

دگر دل بهر بدنامی ره تدبیر می گیرد

شمارهٔ ۳۷

جنون من خبر از ناله زنجیر می گیرد

صامت بروجردی

در این ویران سر بی جا کسی منزل نمی گیرد

شمارهٔ ۳۸

اگر گیرد کسی مجنون بود عاقل نمی گیرد

صامت بروجردی

هر زمان بویی از آن جعد سمن سا می رسد

شمارهٔ ۳۹

تازه جانی بر روان مرده ما می رسد

صامت بروجردی

هجوم غم رسید اندر دل و راه فغان گم شد

شمارهٔ ۴۰

مران ای ساربان محمل که امشب کاروان گم شد