شعرِ فارسی

شمارهٔ ۲۶ - این قصیده از قصایدِ استادنا المعظّم، مرحوم المغفور المبرور، آقا میرزا عبدالمجید، المتخلّص به «وفایی» طابَ ثراه تیمّناً و تبرّکاً ثبت شده

بس به دل شب ها فروزم شعله از باد وصالشد شبستان ضمیرم روشن از شمع خیال

شمارهٔ ۲۷ - در نعت فخر کائنات و خلاصه موجودات

نوبهار است و رسد بر شامه از گلشن شمیمگشته اموات نبات احیا ز تأثیر نسیم

شمارهٔ ۲۸ - در مدح عین‌الله الناظره امیرالمؤمنین(ع)

بتا بیا می گلگون ز نو به ساغر کنمشام مجلسیان را دمی معطر کن

شمارهٔ ۲۹ - قصیده در مدح مظهر العجائب حضرت امیرالمؤمنین(ع)

یا علی افتاد از نو بر سرم سودای توشد مصور باز در دل صورت زیبای تو

شمارهٔ ۳۰ - در مدح شاهِ لافتی(ع)

ای سروری که مدح سرایی برای توکرده به آیه آیه ی قرآن خدای تو

شمارهٔ ۳۱ - مولودیه در مدح خامس آل عبا(ع)

شادی و غم باز توام در جهان برپاستیچیست این شادی که سوک غم از برپاستی

شمارهٔ ۳۲ - در مدحِ قاتل‌المشرکین، امیرالمؤمنین(ع)

خواهی اگر مس تن خود کیمیا کنیغواص وار در یم دریا شنا کنی

شمارهٔ ۳۳ - در مدحِ قاتلِ کفار، وصیِّ احمدِ مختار است

تورا چون جمع شد امروز اسباب تواناییچرا غافل ز اوضاع پریشانی فردایی

آتش عشق کنون سوخت دیگر پیکر ما

شمارهٔ ۱

بعد از این تا چه کند باد به خاکستر ما

چنان به سوخت شرار غم تو جان مرا

شمارهٔ ۲

که باد می نبرد مشت استخوان مرا

تا به خاک قدمت روی نیاز است مرا

شمارهٔ ۳

کعبه کوی تو خلوتگه راز است مرا

بلندآوازه بلبل در گلستان کرد دستان را

شمارهٔ ۴

که در جای بلند آنجا نباید داد بستان را

باز آراسته بینم صف مژگان تو را

شمارهٔ ۵

عزم غوغا بود آن نرگس فتان تو را

از پس عمری که بگشود آن جفا جو دیده را

شمارهٔ ۶

روی ما بیدار کرد آن فتنه خوابیده را

آشنا منما به گیسوی پریشانه شانه را

شمارهٔ ۷

آگه از سر دل خلقی مکن بیگانه را

گرفته نور ز داغ جگر نظاره ما

شمارهٔ ۸

که آفتاب برد حسرت ستاره ما

تلخی صبر است بس بر طبع شکر ریز ما

شمارهٔ ۹

شور شیرنی نمی خواهد به سر پروز ما

همین بود سبب دیر آشنایی ما

شمارهٔ ۱۰

که زود گل نکند آتش جدایی ما

کنون کافتاد دور حسین با این زلف و چوگان ها

شمارهٔ ۱۱

سر ما و به راه عشق بودن گوی میدان ها

ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت

شمارهٔ ۱۲

سر سودازده با مهر تو سودایی داشت

به دامنم نبود گر دل فکار منست

شمارهٔ ۱۳

گواه خون شدن قلب داغدار منست

اختلاف اهل دل خوبس اهل دل کجاست

شمارهٔ ۱۴

آنکه حل سازد یکی از این همه مشکل کجاست

از تیر خطا کردن تو دل گله مند است

شمارهٔ ۱۵

ای سخت کمان قیمت یک تیر تو چند است

تبسم لبت از لعل آبدارتر است

شمارهٔ ۱۶

ز فصل گل رخ خوب تو خوش بهارتر است