ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کمال خجندی

گر به مسجد نروم قبله من روی تو بس

شمارهٔ ۶۱۸

بعد ازین گوشه محراب من ابروی تو بس

کمال خجندی

گفتمش نام تو گفتا از مه تابان پرس

شمارهٔ ۶۱۹

گفتمش نام لبت گفت این حدیث از جان بپرس

کمال خجندی

من و دردت مرا دوا این بس

شمارهٔ ۶۲۰

از توام شربت شفا این پس

کمال خجندی

آن غمزه چو از ریش دل آزرد سر نیش

شمارهٔ ۶۲۱

خون گشت به آزردن او جان و دل ریش

کمال خجندی

آنکه ز بی گنه کشی نیست دمی ندامتش

شمارهٔ ۶۲۲

بی گنهی که او کشد من بکشم غرامتش

کمال خجندی

آنکه می خوانند مردم مردم چشم منش

شمارهٔ ۶۲۳

چشم من روشن به روی اوست گفتم روشنش

کمال خجندی

به خواب آن لعل میگون دیده ام دوش

شمارهٔ ۶۲۴

هنوز از ذوق آنم مست و مدهوش

کمال خجندی

به مطرب شبه چه خوش میگفت چنگش

شمارهٔ ۶۲۵

خوشا می کز لب ساقیست رنگش

کمال خجندی

چه گفت با تو شنیدی رباب و عود به گوش

شمارهٔ ۶۲۶

ز کس مترس و به بانگ بلند باده بنوش

کمال خجندی

دارد به سجده شبها به روی بر زمینی

شمارهٔ ۶۲۷

بنگر که نور طاعت می تابد از جبینش

کمال خجندی

دال زلف و الف قامت و میم دهنش

شمارهٔ ۶۲۸

هرسه دامند و بدان صید جهانی چو منش

کمال خجندی

دلا نسیم عنایت وزید حاضر باش

شمارهٔ ۶۲۹

رسید مژده که دلبر رسید حاضر باش

کمال خجندی

دل مسکین که می بینی ازینسان بی زر و زورش

شمارهٔ ۶۳۰

به کوی میکده کردند خوبان مفلس و عورش

کمال خجندی

دل که دلداری ندارد دل نشاید خواندنش

شمارهٔ ۶۳۱

نیست عاشق گر نباشد رسم جان افشاندنش

کمال خجندی

رفت بار من و بگذاشت مرا با دل ریش

شمارهٔ ۶۳۲

آشنا ناشده بیگانه شد از عاشق خویش

کمال خجندی

رفتی ز برم عاقبت ای شوخ جفا کیش

شمارهٔ ۶۳۳

از دیده برفتی و نرفتی ز دل ریش

کمال خجندی

زهی کشیده کمان ابروی تو تا بن گوش

شمارهٔ ۶۳۴

دمیده سبزة خطت به گرد چشمه نوش

کمال خجندی

سرو دیوانه شدست از هوس بالایش

شمارهٔ ۶۳۵

می رود آب که زنجیر نهد بر پایش

کمال خجندی

شوخی که کشد عاشق نزدیک من آریدش

شمارهٔ ۶۳۶

گر خون من از شوخی ریزد بگذاریدش

کمال خجندی

کسی که دل طرف زلف یار میکشدش

شمارهٔ ۶۳۷

اگر فکند در آن حلقه دست می رسدش

کمال خجندی

گر زلف دراز فکنی از طرف بناگوش

شمارهٔ ۶۳۸

بسیار سر افتد به قدم های تو از دوش

کمال خجندی

گنه دیده گراینست که کردم نگهش

شمارهٔ ۶۳۹

دل مینادشب و روز بجز در نگهش

کمال خجندی

لاابالی را اگر سامان نباشد گو مباش

شمارهٔ ۶۴۰

بت پرستی را اگر ایمان نباشد گو مباش

کمال خجندی

لب میگزد چو چشم گشایم بدیدنش

شمارهٔ ۶۴۱

خوشتر ز دیدنست مرا لب گزیدنش