ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

عاشق تو شهید تیغ بلاست

شمارهٔ ۱۱۹

سرکوی تو روضة الشهداست

جامی

تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

شمارهٔ ۱۲۰

ملاحتی که میان عجم چنان عجب است

جامی

این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

شمارهٔ ۱۲۱

وین چه چشم خوش و خال عجب است

جامی

وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

شمارهٔ ۱۲۲

ریگش از خون دل تشنه لبان سیراب است

جامی

ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

شمارهٔ ۱۲۳

مطرب بزن ترانه که فرصت غنیمت است

جامی

خطت گرد لب آن مشکین نبات است

شمارهٔ ۱۲۴

که رسته بر لب آب حیات است

جامی

ابروی خوشت که ماه عید است

شمارهٔ ۱۲۵

انگشت نمای اهل دید است

جامی

تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

شمارهٔ ۱۲۶

کمترین ترک از کلاه تارکش ترک سر است

جامی

منشور دولتی که ز عشقم میسر است

شمارهٔ ۱۲۷

طغرایش آن خطی ست که بر دور ساغر است

جامی

یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

شمارهٔ ۱۲۸

گر به صورت غایب است اما به معنی حاضر است

جامی

بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

شمارهٔ ۱۲۹

در پی مطرب و می باش که کار این کار است

جامی

مرا کار از غم عشق تو زار است

شمارهٔ ۱۳۰

دلم رفته ست و جان نزدیک کار است

جامی

بیا که روی تو خورشید عالم افروز است

شمارهٔ ۱۳۱

شبم ز روی تو چون روز و روز فیروز است

جامی

قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

شمارهٔ ۱۳۲

شکوفه در قدم دوستان درم ریز است

جامی

باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

شمارهٔ ۱۳۳

عقل حیران و خرد واله و جان مدهوش است

جامی

مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

شمارهٔ ۱۳۴

ز کعبه تا سر کویت هزار فرسنگ است

جامی

در صورت تو سر جمالی که مجمل است

شمارهٔ ۱۳۵

در خط و خال و عارض و زلفت مفصل است

جامی

خیال خال لبت تخم مزرع امل است

شمارهٔ ۱۳۶

هوای خط تو ختم صحیفه عمل است

جامی

شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

شمارهٔ ۱۳۷

سایه بر برگ گل او کرده شاخ سنبل است

جامی

صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

شمارهٔ ۱۳۸

وز نم نیم شبی راه نه گرد و نه گل است

جامی

غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

شمارهٔ ۱۳۹

ورنه زیر فلک اسباب تنعم چه کم است

جامی

لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

شمارهٔ ۱۴۰

هزار عاشق اگر باشدت هنوز کم است

جامی

هلال عید جستن کار عام است

شمارهٔ ۱۴۱

هلال عید خاصان دور جام است

جامی

نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

شمارهٔ ۱۴۲

گرفته برگ سمن را به بر که پیرهن است