ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

شمارهٔ ۱۴۳

خال مشکین تو بر رخ دانه ای زین خرمن است

جامی

یاقوت لب تو قوت جان است

شمارهٔ ۱۴۴

وصل تو حیات جاودان است

جامی

مگو که قطع بیابان عشق آسان است

شمارهٔ ۱۴۵

که کوههای بلا ریگ آن بیابان است

جامی

دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

شمارهٔ ۱۴۶

که بحر فقر و محیط فنا خراسان است

جامی

کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

شمارهٔ ۱۴۷

که ز سر تا به قدم شعبده و دستان است

جامی

آن کیست سواره که بلای دل و دین است

شمارهٔ ۱۴۸

صد خانه برانداخته در خانه زین است

جامی

روی خود را مگو شریک مه است

شمارهٔ ۱۴۹

در نکویی که لاشریک له است

جامی

ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

شمارهٔ ۱۵۰

بی تو آگه نیم از خویش خدا آگاه است

جامی

مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

شمارهٔ ۱۵۱

او را به جمال تو کجا زهره دعوی ست

جامی

خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

شمارهٔ ۱۵۲

صد پاره گر کنند به تیغم سخن یکی ست

جامی

سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

شمارهٔ ۱۵۳

خوش بیا بر چشم من بنشین که روشن منظری ست

جامی

مرا از درد تو بر سینه داغی ست

شمارهٔ ۱۵۴

که با آن داغم از مرهم فراغی ست

جامی

دلم پیرانه سر با خردسالی ست

شمارهٔ ۱۵۵

که باغ حسن را نازک نهالی ست

جامی

چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

شمارهٔ ۱۵۶

باده از جام تهی جستن نشان ابلهی ست

جامی

ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

شمارهٔ ۱۵۷

هر جا سری ست خاک ره باد پای توست

جامی

در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

شمارهٔ ۱۵۸

یا درونی که نه از زخم غم آزرده توست

جامی

صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

شمارهٔ ۱۵۹

قبله رندان مقبل گوشه ابروی توست

جامی

نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست

شمارهٔ ۱۶۰

یارب چه رقم های عجب در قلم اوست

جامی

جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

شمارهٔ ۱۶۱

همه عنایت و لطف است چون به جای من است

جامی

تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

شمارهٔ ۱۶۲

جفا و هر چه رسد از تو دلپذیر من است

جامی

این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

شمارهٔ ۱۶۳

گشته پیدا از جراحت های پنهان من است

جامی

ز دل زبانه آتش که در دهان من است

شمارهٔ ۱۶۴

به شرح داغ دل آتشین زبان من است

جامی

هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

شمارهٔ ۱۶۵

پیش اهل دل دلیل دامن پاک من است

جامی

نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

شمارهٔ ۱۶۶

مهر او بر نامه نقش لوح آمال من است